Plus Filmrecensie

Wild is een oubollige dramatisering van het dierenleven

Uitgezonderd de technische hoogstandjes had Wild ook dertig jaar ­geleden gemaakt kunnen zijn.

De vos, een van de hoofdrolspelers in het op de ­Veluwe gefilmde Wild Beeld Wild

Vier jaar geleden stroomden de bioscopen vol voor De Nieuwe Wildernis, de spectaculaire documentaire van Mark Verkerk en Ruben Smit over de Oostvaardersplassen.

Het succes kreeg navolging, maar Verkerks ­ambitieuze Holland: Natuur in de Delta flopte en Smits Levende Rivier trok op de televisie meer kijkers dan in de bioscoop. Wild is de jongste navolger van De Nieuwe Wildernis.

In Wild worden flora en fauna in een Nederlands natuurgebied ook gedurende vier seizoenen gevolgd en door een bekende stem toegelicht, waarbij dramatische gebeurtenissen vanuit de orkestbak muzikale ondersteuning krijgen.

De manier waarop het dierenleven wordt belicht staat echter dichter bij de Disney-aanpak uit de vorige eeuw dan bij de wetenschappelijk onderbouwde werkwijze uit de BBC Earth-school.

Veluwe
Plaats van handeling is de Veluwe, waar regisseur Luc Enting en zijn team de camera's gedurende tweeënhalf jaar op verschillende dierenfamilies richtten. De vos, het edelhert en het wilde zwijn vervullen de hoofdrollen.

Entings ambities reikten verder, maar wilde dieren laten zich niet regisseren en wanneer er een inzichtelijk verhaal over een dierenfamilie moet ontstaan is een grote verscheidenheid aan beeldmateriaal onontbeerlijk. Of Enting er goed aan deed om zich vooraf aan een script te conformeren is de vraag.

Die vraag zal bij liefhebbers van vossen, herten of zwijnen niet opkomen: ze worden in vervoering ­gebracht door fraaie en aandoenlijke opnamen. Het spektakel komt van edelhertenmannetjes die elkaar in de paringstijd te lijf gaan, terwijl de jonge vossen en zwijnenbiggetjes voor ontroering moeten zorgen.

Een sloom biggetje krijgt de naam Dromer en wordt een uur lang als olijk sukkeltje becommentarieerd, tot de dood het alsnog van Disney wint. Vaarwel Dromertje, je leven was kort, maar het is gezien.

André van Duin
Wie liever naar bijzondere vogels kijkt, komt er bekaaid vanaf, maar ­Enting had zelf ook graag meer van de schuwe raven op de Veluwe laten zien.

Het is jammer dat hij de fascinerende en intelligente kraaiensoort een bijrol als gezant van de dood geeft: het bevestigt vooroordelen die begin vorige eeuw tot de uitroeiing van de soort in Nederland bijdroegen. Maar in een dramatisering van het zoogdierenleven zorgt een ravenzwarte lijkenpikker allicht voor wat extra dreiging.

Commentator André van Duin kwijt zich overwegend serieus van zijn taak, maar de geintjes over mest­kevers ('stront aan de knikker') en ­geweien ('wie heeft de grootste?') zijn net zo oubollig als de geforceerde dramatisering van het dierenleven.

Uitgezonderd de technische hoogstandjes had Wild ook dertig jaar ­geleden gemaakt kunnen zijn: er wordt geen aandacht geschonken aan klimaatverandering, recreatie of toerisme.

De film is mede gefinancierd door 15 ­Veluwse gemeenten en de provincie Gelderland, die zich ongetwijfeld ­opmaken voor een bezoekerstoename.

Wild

Regie Luc Enting
Voice over André van Duin
Te zien in City, Het Ketelhuis, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden