Review

Wilco van Rooijen - Overleven op de K2

Iets meer dan een jaar geleden bereikte Van Rooijen (foto) samen met Cas van de Gevel, een andere Nederlandse klimmer in zijn expeditie, de 8611 meter hoge top van de K2. Foto EPA Beeld
Iets meer dan een jaar geleden bereikte Van Rooijen (foto) samen met Cas van de Gevel, een andere Nederlandse klimmer in zijn expeditie, de 8611 meter hoge top van de K2. Foto EPA

Hij noemt het slechts kort in het slotwoord. Eerst dankt Wilco van Rooijen zijn vriend Rob van Bruggen voor diens hulp bij het schrijven van het boek Overleven op de K2, gedurende zijn ziekenhuisopname, het best mogelijke cadeau. ''Direct na de operatie waar mijn tenen werden geamputeerd, begon ik met schrijven.''

De amputatie komt in de rest van het boek nergens meer expliciet ter sprake. Een bijgevoegde fotocollage maakt dat ook overbodig. In een serie van zes foto's - van vlak na de beklimming, via de operatie naar de geheelde voet - wordt duidelijk wat de gevolgen zijn van 'keihard bevroren tenen'. Van blauw, naar blauw en opgezwollen, naar zwart en verschrompeld, naar de noodzakelijke amputatie van het merendeel van de tien tenen.

Toch is het summiere vermelden van deze ingreep ook tekenend voor de instelling van professioneel klimmer en beroepsavonturier Van Rooijen. ''Mensen vragen mij wel eens wat me bezielt. Mijn antwoord is steevast 'omdat ik het gevoel wil hebben dat ik leef.'''

Iets meer dan een jaar geleden bereikte Van Rooijen samen met Cas van de Gevel, een andere Nederlandse klimmer in zijn expeditie, de 8611 meter hoge top van de K2. Problemen ontstonden tijdens de afdaling waarin hij pas na 36 uur, waarvan 30 uur boven de achtduizend meter, een relatief veilig tentenkamp wist te bereiken.

De tocht kostte hem zijn tenen, maar eigenlijk had hij daarmee geluk. Van de achttien klimmers die tijdens deze poging de top haalden verongelukten er uiteindelijk acht. Over zijn ontberingen tijdens de afdaling werd in verschillende televisieprogramma's al uitvoerig bericht. Toch blijft dit geschreven verslag boeien.

Naast beschrijvingen van twee eerdere mislukte expedities naar de K2 in 1995 en in 2006 is het vooral de voortdurende wisseling van vertwijfeling en gelukzalige momenten tijdens de barre terugtocht die indruk maken. Dan weer is hij bijna overmand door uitputting, dan weer fleurt hij op doordat zijn vrouw in Nederland (!) hem plotseling belt, dan weer verkeert hij in de 'overlevingsmode'. ''Mijn wereld balt zich steeds verder samen tot deze wrede essentie.''

Hij beschrijft ook waarom hij dergelijke risico's loopt. Naast het 'gevoel te leven' en het behalen van de top zijn dat ook overweldigende natuurschoonheidservaringen; zoals de zonsopgang tijdens de beklimming naar de top.

''God wat is het hier hemels. Aan het uiteinde van de aarde, waar de kromming van de horizon van onze planeet te zien is. We verlaten bijna de atmosfeer en bevinden ons praktisch in de stratosfeer. Als ik naar boven kijk, lijkt het alsof ik in het heelal ben, de lucht is pikzwart. Ik krijg het magische gevoel niet dichter bij het goddelijke te kunnen komen dan dit.''

Het klinkt mooi. Al staat de onwerkelijkheid van dergelijk natuurschoon in schril contrast met een ontmoeting tijdens de afdaling met de dode lichamen van twee andere klimmers. ''Ik stel het vast, maar ben me slechts vaag bewust van deze realiteit en ik schrik er niet van. Het is een voldongen feit waarin ik gemakkelijk berust. Niets meer aan te doen.''

Het boek maakt duidelijk dat voor klimmers de dood een wezenlijk onderdeel uitmaakt van de sport. Het is zoals Van de Gevel, zijn Nederlandse klimmaat, schrijft in het voorwoord. ''Klimmers blijven klimmers. Het klimmen maakt wie ze zijn.''

Ondertussen heeft Van Rooijen alweer daad bij deze woorden gevoegd. Op 11 juni twitterde hij. ''Het is gelukt, eerste berg is weer beklommen. Dit keer de Toubkal, 4176 meter, in Marokko. Voeten hielden het goed...'' (ARTHUR VAN DEN BOOGAARD)

Wilco van Rooijen - Overleven op de K2
Carrera, 16,90 euro

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden