Column

Wil ik dat Koning straks gaat vechten in Irak of Syrië?

null Beeld Het Parool
Beeld Het Parool

Wil ik vechten voor de veiligheid van mijn land en voor mijn waarden en normen? Ik kan er niet goed over nadenken, want ik probeer Koning te leren fietsen.

Hij wil het graag, maar ik merk bij hem een familiekwaal: wel discipline, maar geen doorzettingsvermogen. 'Trappen, trappen, sturen, sturen!' zing ik, want als hij trapt, stuurt hij niet, en als hij stuurt, vergeet hij te trappen. 'Niet meer,' zegt Koning. 'Jawel, je kunt het bijna, schat. Kom op. Trappen, trappen, sturen, sturen.'

Vroeger vond ik defensie onzin; ik zette me af tegen mijn militaristische familie, veel ooms hadden in het Knil gezeten of zaten in het Nederlandse leger. Weg met leger, dacht ik.

'Je moet ook sturen, schat...' Ik houd Koning in evenwicht door zijn capuchon goed vast te houden, maar hoewel hij niets zegt, zie ik dat ik zijn keel er bijna af ruk.

Ik heb destijds alles gedaan om uit dienst te blijven en dat lukte me. Maar nu heb ik een andere overtuiging. Ik geloof wel in een Nederlands leger.

'Je vergeet te trappen, lieverd... Je moet doortrappen.'
'Jij moet weg!'
'Dan val je, schat. Vooruit... trappen... sturen...'

De dienstplicht moet gewoon weer terugkeren. Maar Koning dan? Straks moet hij tegen Russen vechten. Wil ik dat? Nee... Ik hou eigenlijk wel van Russen. Ik heb dan ook alleen maar goede ervaringen met ze.

Koning valt. Niet erg. En eigenlijk niet echt; zijn fiets valt maar ik hield hem zo stevig vast dat hij lang genoeg in de lucht bungelde om zijn beentjes weer keurig houvast op de grond te laten vinden.
'Wat gebeurde er nou, Koning?'

'Ik wil niet!'
'Toe... Het gaat al heel goed. Je kunt het al bijna... toe.'
Zou ik het aankunnen? Dat hij ergens in Irak of Syrië gaat vechten? Ik zou de hele dag in angst wachten op sms'jes. Maar aan de andere kant: als ik onze waarden en normen zo fijn vind, dan moet ik die ook willen verdedigen.

Koning wil echt niet meer. Ik zie nu dat zijn beentje een beetje bloedt. Ik besteed er maar geen aandacht aan. Hij legt zijn fietsje neer.
Ik pak het fietsje en draag het aan het stuur.
Dan grijpt zijn kleine handje mijn andere hand.
Er zijn steeds meer zaken waarover ik niet wil denken.

t.holman@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden