Wijn: De rokerigheid van pinotage

Margot Janse is in Amsterdam, een Nederlandse chef-kok die al twintig jaar in Zuid-Afrika werkt. En met succes. Toen ik haar twee jaar geleden opzocht in 'Le Quartier Français', stond ze vijfde op de lijst met 'beste restaurants' van Eat Out, de Zuid-Afrikaanse equivalent van Lekker. Maar veel lekkerder is dat zij haar restaurant in Franschhoek nu naar de nummer één plek heeft gekookt. Voor het Okura Hotel aanleiding om haar naar Nederland te halen om in Ciel Bleu de sterren van de hemel te koken. In ieder geval de twee die het restaurant van Michelin heeft gekregen. Tot en met vandaag staat het menu nog in het teken van bobotiebitterbal, krokante zebracanneloni en kreeft koeksister.

Frenk der Nederlanden heeft er al iets over geschreven. En ik heb ook collega Van Dam op de perslunch gezien, dus wellicht komt hij er na zijn vakantie ook nog op terug.

Nu brengt vaste waar mijn vulpen niet in beweging. Die is gevuld met rood, wit of rosé. Ik zag echter in deze bijeenkomst een mooie aanleiding om de schijnwerpers eens te richten op pinotage. Een druif waar Zuid-Afrika trots op is en die ook alleen daar gedijt. Eerlijk gezegd verwachtte ik 'm ook wel aan te treffen als een begeleider van één van de gerechten. Maar hij bleek veroordeeld tot een minieme bijrol. Bij het langzaam gegaarde buikspek diende hij cabernet sauvignon en merlot naast zich te dulden in een zogeheten Cape Blend.

En in het gerecht daarna, de springbok, was hij zelfs gedegradeerd tot de jus waar het beestje in lag opgebaard. Criticasters van de pinotage - en dat zijn er veel - zullen 'God zij geloofd en geprezen!' juichen. Het rood dat deze 'eigen' druif produceert, is bepaald geen allemansvriend.

Even terug in de tijd. We schrijven 1925 en aan de Universiteit van Stellenbosch meent ene professor Perold pinot noir en cinsault met elkaar te moeten kruisen. Ik zie dan altijd een James Bond-achtige scène voor me waarin een krankzinnige geleerde de wereld naar zijn hand probeert te zetten. In dit geval met een gewas dat alle andere zal overwoekeren, auto's in glasbakken doet veranderen en de mens in een Jellinek-habitué.

Maar Perold had het goed met de mensheid voor. En vooral met de wijnmakers. Hij bleek een druif te hebben ontwikkeld die vroeg rijpte, betrouwbaar was, veel sap produceerde en een mooie balans kende tussen zuren en zoet. En die bovendien een heel spectrum aan wijnstijlen kon voortbrengen. Van jong, fris Beaujolais-achtig rood tot heuse blockbusters die slechts in het gareel waren te krijgen nadat ze eerst jaren in een donkere, koude kelder met eikenhout op hun donder te hadden gehad. Klinkt allemaal toch nog lekker, ware het niet dat er in het dna van de druif een moeilijk weg te poetsen karakteristiekje was opgedoken. En dat deed pinotage daarvan ruiken naar verf, nagellakremover, gebakken banaan of, zoals de pinotagehaters het omschrijven, 'verbrand rubber'.

Misschien dat Perold tijdens het kruisen een raam open had staan toen er in de buurt autobanden in brand werden gestoken. Dat is een tijdje een gewoonte geweest in Zuid-Afrika. De hedendaagse techniek echter heeft de wijnmakers in staat gesteld om er wijnen van te produceren waarvan niet meteen de brandmelder afgaat als een fles wordt opengetrokken. Die weliswaar een onmiskenbare 'rokerigheid' kennen - dat klinkt toch veel vriendelijker - maar bovendien de drinker trakteren op zwarte bessen, bramen, kersen, moerbeien en specerijen. Ik proefde er twee die ideaal zijn om te ontdekken of u een pinotagedrinker bent. Beide kosten 4,99 euro. Het zijn de Stellar Organics 2008 (DirckIII) en Frog Hill 2007 (Albert Heijn). De eerste is wat frivoler, de tweede het wat stoerdere type. Beide zijn overigens uitermate geschikt voor bij de vleesbarbecue. Maar dat zal u waarschijnlijk niet verbazen. (HAROLD HAMERSMA)

Stellar Organics 2008: DirckIII, 4,99 euro
Frog Hill 2007: Albert Heijn, 4,99 euro

Harold Hamersma schrijft wekelijks over de beste wijnen voor de beste prijzen in de beste Amsterdamse zaken, of gewoon in de supermarkt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden