Column

'Wij wensen geen bloed aan onze handen. Of aan onze T-shirtjes van 2,95'

Vanaf deze week zijn de columns van Roos Schlikker ook online te lezen. Reageren kan via r.schlikker@parool.nl

Roos Schlikker. Beeld Floris Lok


'Verschrikkelijk, die branden in kledingfabrieken in Bangladesh. Al die verkoolde handjes die daarvoor nog zo vlijtig aan het werk waren. Walgelijk. Daar willen wij als kledingbranche niets mee te maken hebben. Jakkiebah, nee. Wij wensen geen bloed aan onze handen. Of aan onze T-shirtjes van 2,95. Weet je wat? We maken met z'n allen een akkoord waarin we schrijven dat we geen zakendoen met fabrieken die niet deugen. Ja, jongens, iedereen tekent, doen jullie mee? Fantastisch!'

Ze klonken vorig jaar best gemeend, de kledingbedrijven die ferm stelden niets meer te laten maken in gevaarlijke fabrieken. Die erbarmelijke omstandigheden, dat kon echt niet. Dus steunden ze vorig jaar allemaal het Bangladesh-akkoord, van Bijenkorf tot Coolcat tot Wibra.

Donderdag echter meldde het NOS Journaal dat meer dan duizend Bengaalse kledingfabrieken nog steeds volslagen onveilig zijn. Maar wie daar zaken mee doen weet niemand. Er staat namelijk een clausuletje in het akkoord: bedrijven hoeven niet te melden met welke fabrieken ze in zee zijn.

In eerste instantie schoot ik in de lach. Wat zijn we toch een onnozel goedfatsoensland. Is er een misstand, dan weten we niet hoe snel we alle betrokkenen met vroom gezicht een papiertje vol moralistische uitspraken moeten laten ondertekenen. Op naar de mooiere wereld waar wij allemaal van dromen.

Maar tussen droom en daad staan kleine lettertjes in de weg. Want maatschappelijk verantwoord ondernemen is prachtig, maar er moet wel doekoe worden verdiend.

Met keurmerken, convenanten en inspecties wordt de indruk gewekt dat het Nederlandse bedrijfsleven netjes gereguleerd wordt. Natuurlijk is dat apekool. Vorige week bleek dat de Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT) controles bij bedrijven vooraf wil gaan aankondigen. 'Dat dient de klantgerichtheid en efficiency.'

Aangekondigde controles, dat is wel heel zeldzaam zinloos. Wat zou jij als smoezelige chemiefabriekseigenaar doen als je van tevoren wist wanneer de ILT langs komt? Precies, je ontsmet alles zo dat zelfs Rob Geus van je machines wil likken. Dat een maand later de schurftige asbestratten weer een dansje op je werkvloer maken, zal de controleur nooit weten.

Zo hebben we ook geen idee waar onze laatste herfstmode gefabriekt is. We moeten de kledingjongens maar op hun blauwe ogen geloven dat wat ze doen deugt, net als de ILT haar klanten vertrouwt. Ga uit van het goede in de mens, is de achterliggende gedachte. Maar als de mens goed was, hadden we geen keurmerken, convenanten en inspecties nodig.

Die hebben we tegenwoordig blijkbaar alleen omdat daarmee ons schuldgevoel wordt getemperd. Wij kunnen rustig slapen.
En die kleine handjes maar werken.


Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden