Serie

'Wij hadden met kerst altijd lekker eten, cadeautjes en een kerstboom'

Shant en Hagop zijn verhuisd naar de nieuwe opvang in West en worden warm verwelkomd door de Armeense kerkgemeenschap. De moedeloosheid wordt iets verlicht.

Shant en Hagop voor de nieuwe opvang in het voormalige Calvijn College in West.Beeld Rink Hof

Shant en Hagop zien er een beetje moe en lusteloos uit. Ruim een week geleden verhuisden ze vanuit kantoorgebouw De Oliphant in Zuidoost naar hun nieuwe verblijfplaats, het voormalig Calvijn College in West. Het onderkomen zou daar beter zijn: meer privacy en minder mensen.

Maar de twee jongens merken er weinig van. Ze slapen weliswaar op een beter (stapel)bed in plaats van een opklapbaar veldbedje en er is een wc bij hun slaapruimte, maar in het andere 'kamp', zoals de jongens hun onderkomen steevast aanduiden, hadden ze tenminste hun eigen kamer, of beter gezegd projectruimte. Nu slapen ze met zijn tienen in een voormalig klaslokaal.

'Het gaf die eerste nacht ook wel problemen. Niet iedereen wilde bij elkaar op de kamer,' vertelt Shant. Hij zit er een beetje doorheen. 'We gaan van kamp tot kamp. Ik ben een beetje minder positief.'

Naar school
De Nederlandse les is tijdelijk opgeschort. Shant en Hagop hebben nog geprobeerd net als de jongere kinderen naar school te gaan. 'We hebben ons aangemeld en zeiden dat we zeventien waren, maar ze zagen in de papieren dat we achttien zijn. Toen mochten we niet meer mee. Zo jammer. Op een echte school leer je de taal toch sneller,' zegt Shant.

Zijn telefoon is onlangs kapot gegaan - er viel per ongeluk een glas water overheen. Contact met familie of vrienden moet nu via de telefoon van een van de andere vluchtelingen want Hagops mobiel hapert zo erg dat deze praktisch onbruikbaar is geworden. Ze konden nog net Mohammed in Zweden met zijn verjaardag feliciteren. 'We wensten hem nog honderd jaar te leven en dat al zijn dromen uitkomen.'

De jongens missen hun ouders, vooral in deze tijd. 'Wij hadden met kerst altijd lekker eten, cadeautjes en een kerstboom. Kerstmis was een heel fijne tijd. We gingen altijd naar de kerk,' zegt Shant.

Koekjes en oliebollen
Enkele weken geleden werden ze uitgenodigd om een dienst bij te wonen van de Syrische kerk. En afgelopen zondag mochten ze een dienst van de Armeens-apostolische kerk op de Krom Boomssloot bijwonen. In Syrië is een omvangrijke Armeense gemeenschap.

In deze intiemere kerk blijken ze meer op hun plaats te zijn. De ontvangst kikkert de jongens behoorlijk op. De dienst, bijgewoond door vijftig tot zestig mensen, duurt twee uur en gaat gepaard met nagenoeg dezelfde rituelen als in de Syrische kerk: het brengen van de vredeskus, de mis, het halen van de hostie, de preek en het kussen van het kruis en de Bijbel. Na afloop wordt er koffie geschonken en koekjes en oliebollen gegeten. Shant en Hagop worden met open armen ontvangen.

Veilige handen
Lifon Markarian, een Armeense Irakees, weet wat de jongens nu meemaken. Hij was dertien jaar geleden zelf asielzoeker en kwam met vrouw en kinderen naar Nederland. 'Wij weten hoe jullie je voelen en wat jullie nu doormaken. Wij zaten in dezelfde situatie. We gaan voor jullie zorgen. Jullie zijn in veilige handen.'

De zeventienjarige zoon van Lifon, Vani, komt naast hen aan tafel zitten. Ze praten aan een stuk door: over een dansgroep en voetbalteam van de Armeense kerk en een speciale feestavond met oud en nieuw waar Armeense families bij elkaar komen. Er is een dj, lekker eten en drinken en er zijn meisjes, vertelt Vani. De jongens lachen verlegen. Een andere kerkganger regelt meteen twee gratis kaartjes voor het oudejaarsfeest dat in Alkmaar wordt gehouden.

Verlegen
Shant en Hagop hebben geen idee waar Alkmaar ligt, laat staan hoe ze daar moeten komen. Geld hebben ze niet. Zodra de mensen aan tafel dat horen, wordt meteen naar oplossingen gezocht. De een regelt vervoer, een ander stopt beide jongens intussen tien euro in de hand. Hagop is er verlegen van.

Een van de vrouwen in het gezelschap zegt dat ze een welkomstfeestje gaat organiseren. De jongens worden uitgenodigd om volgende week weer te komen bij de kerkdienst. Maar ook hier rijst een probleem. Hoe? Opnieuw worden de koppen bij elkaar gestoken: de gemeenschap gaat geld inzamelen en zal tweedehands fietsen kopen.

Markarian: 'Wij zijn Armeniërs en helpen elkaar. Armeniërs zijn heel close met elkaar.' Weer buiten, op weg naar hun 'kamp', praten de jongens honderduit. Ze zien weer een beetje licht aan de horizon.

Hagop kust het kruis tijdens de dienst van de Armeens-apostolische Kerk. Links: priester Taron Tadevosyan.Beeld Rink Hof
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden