Column

Wie wil het risico lopen de hel op zich afgestuurd te krijgen?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor HolmanBeeld Jean-Pierre Jans

Gisteren was het precies zeventig jaar geleden dat de Amerikanen een atoombom op Hiroshima gooiden. Ongeveer tweehonderdduizend doden.

Japan capituleerde. Mijn ouders, die in Japanse krijgsgevangenschap zaten, werden bevrijd. Door die Little Boy, zo heette die atoombom op Hiroshima, kon ik geboren worden.

Er worden altijd mensen boos als ik zoiets beweer. 'Hoe durft u zoiets te schrijven in het besef dat door die bom tweehonderdduizend mensen het leven lieten.' Alsof ik wil suggereren dat ik blij ben dat tweehonderdduizend mensen stierven zodat ik geboren kon worden. En moet ik me schuldig voelen om die doden? Ik heb er geen schuld aan, mijn ouders ook niet, dus ik voel niks.

De vraag is wel interessant of het de atoombom is geweest die Japan tot overgave dwong. Op 9 maart 1945 werd Tokio gebombardeerd met 'gewone' napalmbommen. Bijna negentigduizend doden. Operation Meetinghouse wordt gezien als het dodelijkste bombardement ooit!

Algemeen wordt aangenomen dat na dat bombardement Japan al bereid was zich over te geven. Operation Meetinghouse wordt als argument gebruikt om de zinloosheid van het atoomwapen aan te tonen. Anders gezegd: ook zonder atoombom had Japan zich overgegeven en dus was die atoomaanval onnodig. En dan wordt geconcludeerd: alle atoomwapens de wereld uit.

Ik denk dat het atoomwapen ervoor heeft gezorgd dat we hier al zeventig jaar min of meer in vrede leven. Hoe afschrikwekkender het wapen, hoe beter het voor de vrede is. Het atoomwapen is geen verbeelding van de hel, het is de hel. Een hel die op je afgestuurd kan worden - en niet alleen op jouw persoonlijk, maar op je hele land en alle bewoners. Ook de onschuldigen. Wie wil het risico lopen de hel op zich afgestuurd te krijgen?

Stel dat er straks een wapen wordt uitgevonden dat oneindig vernietigender is dan de atoombom. En dat wapen is in handen van 'de vijand'. Wat dan? Dan buig ik voor de vijand, zoals mijn moeder in het kamp boog voor de Japanse keizer; ze had het leven toch te lief.

Mijn moeder zei wel eens: 'De grote vraag is altijd: wanneer vind je je leven waardeloos. Nou, niet zo lang je gezond bent, lacht en er uitzicht is op iets anders.'

Ze werd ziek, depressief en wanhopig uit het jappenkamp bevrijd.

Wilt u reageren op dit artikel? Scroll naar beneden of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden