Column

Wie naar de bruid kijkt, stopt met zingen

Beeld Wolff

Ze zijn beiden 65, kennen elkaar al 40 jaar en besloten onlangs te trouwen. Ik ken ze dertig jaar. Er is een reden waarom ze gaan trouwen, maar daar wordt niet over gesproken.

Als we gaan eten, krijgt de bruid een nieuwe zuurstoffles aan haar rolstoel gehangen, worden de lichten gedempt en kaarsen aangestoken. Ik weet niet waarom dat is, dus ik neem aan dat het bruidspaar dat feestelijk vindt.

Er worden wéér flessen champagne binnengebracht. En omdat geld geen rol speelt, is er een strijkkwartet dat instrumentale versies laat horen van liederen van de Comedian Harmonists. Ik herken Kannst du Pfeifen, Johanna?

Sommige gasten - ouder dan ik - zingen mee om de stemming erin te brengen. Maar alleen de beginregel. Wie naar de bruid kijkt, stopt met zingen. Maar die blijft lachen.

We krijgen een voorgerecht, iets met zalm en ei, en de eerste toespraken worden op ons losgelaten. We lachen in de maat van een Chopinetude. De kaarsen druipen. Een vergelijking met tranen dringt zich op.

De kok wordt aan ons voorgesteld. Hij vertelt wat we eten en waarom we dat eten en belooft ons iets bijzonders als nagerecht.

De bruidegom moedigt ons aan vooral veel te drinken en te genieten van de Franse wijn die inderdaad uitstekend is.

Ik durf niet goed naar de bruidegom te kijken. Het is een schaamte die ik niet goed kan verklaren. Dertig jaar geleden, toen het paar al tien jaar met elkaar was, leek hun verhouding vast te lopen en werd ik iets te veel door haar in vertrouwen genomen. Het is allemaal uitgesproken en zit in lades van onze geest die we op slot hebben gedaan.
Maar toch...

Er komt een serieuze taart binnen. Ook weer met kaarsjes. De kok balanceert hem zelf naar binnen. Het woord patisserie valt.

De bruid wordt geholpen met opstaan en in haar hand, die wordt vastgehouden door de bruidegom, stopt iemand een mes. Het bruidspaar snijdt de taart aan. Omdat stilte ongepast lijkt - het snijden gaat niet echt makkelijk - worden er dunne grapjes gemaakt. Ook door mij. En ik schaam me ervoor.

Dan, als we allemaal een stukje van de taart hebben, houdt de bruidegom een toespraak.

Hij beschrijft 'de schoonheid van het leven' en eindigt met een citaat van de Romeinse dichter Vergilius: omnia vincit amor, liefde overwint alles.

Als de bruidegom naar me kijkt, sla ik mijn ogen neer.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden