Wie kindsoldaten ronselt, mag wat mij betreft onmiddellijk worden geliquideerd

Congo. Op mijn nachtkastje ligt, ergens midden in de stapel, een boek met die titel van David Van Reybroeck. Het boek heeft de meest prestigieuze prijs gekregen die Nederland kent, de AKO-literatuurprijs.

Ik kom er niet toe het te lezen. Waarom niet? Het staat me tegen. Ik voel me er ook niet bij betrokken, terwijl ik dat best zou kunnen zijn, maar ik houd het af.

Ik weet ook niet goed wie tegenover elkaar staan en wat die willen. Daarvoor moet ik dat boek lezen, denk ik. De rebellenbeweging M-23, genoemd naar een vredesakkoord dat werd gesloten op 23 maart 2009, wil, zo begrijp ik, dat alle rebellen worden opgenomen in het regeringsleger.

Maar zowel dat rebellenleger als het regeringsleger wordt geleid door generaals die kindsoldaten hebben geronseld. Voor wie moet ik dan zijn? Verder schijnt het vechten te gaan om diamanten.

Met kindsoldaten vechten om diamanten...

Ik heb op televisie gezien hoe men kindsoldaten heeft geronseld en wat men met die kinderen heeft gedaan. Ik kon daar heel slecht tegen. Vooral toen kinderen vertelden dat ze hun eigen broertjes moesten doodschieten, en hun ouders, en hun vriendjes. En hoe die kinderen door volwassen soldaten werden verkracht.

Toen ik dat zag, dacht ik: hebben die generaals die die kinderen daartoe hebben aangezet, niet hun eigen recht op leven verspeeld? Met andere woorden: zou ik er grote morele bezwaren tegen hebben als deze generaals, die nog steeds kinderen voor de oorlog ronselen, de doodstraf zouden krijgen?

Ben ik dan onethisch aan het denken? Misschien, maar dat kan me niet schelen. Wie kindsoldaten ronselt, mag wat mij betreft onmiddellijk worden geliquideerd. Want wie zijn macht zodanig misbruikt dat hij van kinderen moordmachines maakt en ze vervolgens ook nog eens seksueel misbruikt, verdient geen enkele zegening van het aardse bestaan.

Ik denk daarom wel eens: goddank dat ik van dit conflict te weinig afweet, want wat zou ik anders razend van woede worden. Ik wil daarom ook dat boek niet lezen, terwijl ik wéét dat het geweldig geschreven is.

Maar ik kan het niet.

Congo is kijken naar een gezwel dat voortwoekert.

En ik kan moeilijk zeggen: ik koop geen diamanten meer. Dat heeft geen zin. Ik heb namelijk nog nooit diamanten gekocht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden