PlusColumn

Wie is de dame achter die naam?

Thomas AcdaBeeld Wolff

Kameraad Peter en ik zitten in een auto die we ­allebei niet kunnen betalen op een plein in Oost waar we allebei nog nooit zijn geweest. Op de achterbank zitten, elk in een paashaaspak, twee door mij ontvoerde, ons onbekende kinderen.

Peter is dronken en slaapt en ik vertel 'zijn' kinderen, die straks zijn kinderen niet zullen blijken te zijn maar door de kostuums kon ik dat niet zien, dat we eerst naar mijn huis gaan waar ze zoveel paas­eitjes mogen eten als ze willen. Tot zover een vertrouwd dubieus begin voor wie ooit langs de serie Jeuk! is gezapt.

Peter, de method actor die hij is, gaat helemaal op in zijn rol en slaapt. De kinderen hebben twee draaidagen geleden al besloten dat er met die oude drankorgels geen lol te beleven valt en eten zwijgend hun chocolade-eieren.

Ik kijk door de natte voorruit naar buiten. Tegenover het schoolgebouw waaruit ik zojuist deze ­kinderen heb ontvoerd staat een groot ­gebouw. Met een naam erop. In de auto ­zittend, wachtend op 'Actie!', wil ik weten wie de dame achter die naam is.

Op mijn iPhone met gigantisch GB-download-ga-je-gang-maakt-ons-niet-uit-als-je-maar-abonnee-blijft-tegoed zoek ik het op en lees. Ze leefde van 1818 tot 1900. Veel geld geërfd van opa en pa en ma en toen haar eerste man doodging 184.000 gulden erbovenop, plus de verplichting het geld te gebruiken voor oudezeeliedenopvang.

Maar die waren er niet meer, dus werd het een vrouwenvangoedestandbovende55diebuitenhunschuldarmwarengewordenopvanghuis. Geopend in 1912. Gesloten in 1980.

Ik schud Peter wakker en zeg: "Het idee dat je vroeger eerst helemaal naar huis moest gaan, je computer aan moest zetten en dan pas aan deze informatie kon komen!"

Peter, ogen gesloten, antwoordt: "Ik ben van de generatie dat je daarvoor nog op je fietsje naar de openbare bibliotheek moest."

"Verrek, ik eigenlijk ook," zeg ik. Maar omdat ik daarvoor langs het schoolplein moest, besloot ik meestal eerst, zonder de zo verlangde kennis, eens lekker te gaan voetballen.

Aan het einde van die draaidag, thuis, probeer ik me de naam op dat gebouw te herinneren. Elisabeth Otter? Hoff! Van het Hoff? Elisabeth Otter-plantsoen? Geen idee. Ik blijk heel slecht in zoeken op het net. Ik geef te weinig informatie. Of te veel.

Er rest mij niets anders dan langs de stijf gesloten bibliotheek naar het Eikenplein te fietsen. Vlak voor ik het plein op fiets, inmiddels in de stromende regen, trap ik hard op de rem. De Elisabeth Otter-Knoll Stichting! Ik zie het ineens helder voor me. Springt zo uit mijn geheugen tevoorschijn. Of, mijn geheugen... dat van mijn telefoon.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden