Column

Wie geniet van de pijn van een ander, noemen wij geestesziek

Theodor Holman.Beeld Het Parool

De soldaten van IS hebben de Jordaanse piloot die ze gevangen hadden genomen, geliquideerd. Niet door zijn hoofd af te hakken, maar door hem in brand te steken. De hel wordt in de Koran immers voorgesteld als oord waar men eeuwig zal branden. Zo wordt de islam de ideologie van het sadisme.

Sadisme heeft als kenmerk dat de sadist geniet van zijn sadisme. Het veroorzaakt een vorm van lust. Gewoon straf is niet genoeg. Die moet worden verbeeld via pijn. Iemands pijn zien, iemand zien lijden, geeft dan genoegen. Wie geniet van de pijn van een ander, noemen wij geestesziek.

En precies daar waar het woord geestesziek opdoemt, ontstaat onze morele knoop. Wij noemen iemand met een neppistool die de redactie van het NOS-journaal binnendringt, al geestesziek, omdat we menen dat hij door zijn in de war geraakte breinbedrading niet meer verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn daden.

Wij bieden hem dan hulp en met zijn geestesgesteldheid zal bij de strafmaat rekening worden gehouden. Maar wat moeten we doen met de duizenden soldaten die genieten van het in de fik steken van een mens? Is hun amorele gedrag, hun sadisme, een uitvloeisel van een geestesziekte en hebben zij derhalve recht op psychiatrische begeleiding en zijn ze verminderd toerekeningsvatbaar?

Als je het liquidatiefilmpje bekijkt, zie je dat het een compositie is. Het zit kundig in elkaar. De film is dus niet zomaar een verslag van een straf: de kijker moet ook worden gestraft. Deze verbeelding van de hel moet hem angst aanjagen. Je kunt dat geestesziek noemen, maar in tegenstelling tot iemand die wij gestoord noemen en die dus niet verantwoordelijk kan worden gesteld voor zijn daden, eisen de IS-strijders juist de verantwoordelijkheid op.

Pijn, straf, lijden, sadisme, bedreiging, angst: ziedaar de pijlers van een geloof dat zijn uitgangspunten lijkt te halen uit het handboek voor psychiatrische stoornissen. Juist omdat zij geen gekken zijn, juist omdat zij welbewust willen kwellen, geselen en moorden, juist omdat zij expres het negatief van onze samenleving propageren, verdienen zij de status van vijand. Vijand in oorlogstijd wel te verstaan.

In die oorlog staan we niet tegenover gekken of geestelijk gestoorden, maar tegenover een leger welbewuste sadisten, waarvan ieder lid ons in de fik wil steken. En niet alleen ons: ook onze cultuur.


t.holman@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden