Column

Wie de fuck bedenkt zoiets?

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn debuutroman De Belofte van Pisa. De film-, theater- en hoorspelrechten van het boek werden verkocht, en ook verschijnt de roman in 2016 in het Duits. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

Midden in de nacht werd ik wakker van militant geschreeuw op straat. Ik schrok me rot, stond meteen op en dacht: de IS-strijders zijn gearriveerd! Ik maakte het raam open, hing er half uit en mijn aandacht viel dit keer niet op toeristen die kreunend en naar voren leunend hun avondeten eruit kotsten, maar op een legertje lulletjes op mijn stoep. Knappe kakkers die elkaar aan het lynchen waren terwijl ze liedjes zongen in de stromende regen.

Ze volgden bevelen op van machtsbeluste mannetjes in C&A-jasjes en -dasjes en loafers met kwastjes die ze jaren geleden van hun mama cadeau hebben gekregen zodat ze in de grote stad een beetje fatsoenlijk voor de dag kwamen. Ze namen hun taak echt bloedserieus. Fascinerend om zoiets voor het eerst te mogen meemaken. Het was een vreemde versmelting van verachting en vernedering dat uiteindelijk zou moeten resulteren in verbroedering.

Er schoot iets door me heen: ik wil hieraan meedoen! Ik moest toevallig heel nodig plassen en had dus geen zin om helemaal naar de badkamer te lopen. Bovendien regende het keihard... Ze merkten er helemaal niets van!

Vergenoegd dook ik weer mijn bed in terwijl ik mijn mails op mijn mobieltje checkte. Ik werd uitgenodigd voor een 'feestelijke opening' van het zoveelste koffietentje 'met een originele twist'. Een koffietent met wat wasmachines. Zodat je er je kleren kunt wassen terwijl je koffie drinkt.

Wie de fuck bedenkt zoiets? Hoeveel espressootjes wil je verkopen en hoeveel wasjes moet je draaien om de kosten van zo'n klotetent te dekken? De toekomst van de gemiddelde Syrische vluchteling ziet er rooskleuriger uit dan die van de eigenaar van zo'n tent.

Daarover gesproken, ik bekeek beelden op NOS.nl van de onstuitbare stroom Syrische vluchtelingen die langzaamaan vanuit Hongarije, via Oostenrijk en Duitsland naar ons marcheert. De mama van de Nederlandse televisie, dat is het eerste wat bij mij opkomt als ik Catherine Keyl zie, had iets heel zinnigs daarover te vertellen. Iets met grenzen dichtgooien en die mensen buiten Europa houden want 'ons sociale bestel staat op kraken'.

De zomervakantie is net voorbij en ik kreeg de dringende behoefte alvast de volgende vakantie te boeken. Doe ik meteen Catherine Keyl een weekendje Parijs cadeau, de lieve mevrouw kan wel wat naastenliefde gebruiken - met de Thalys ben je er binnen drie uurtjes, mits er geen oponthoud is natuurlijk.

En sinds de realiteit haar zo verwondert maar geen beroep doet op haar menselijkheid, zal fictie dat hopelijk wel doen: ik heb een stukgelezen eerste druk van Tommy Wieringa's Dit Zijn De Namen in mijn boekenkast die ik haar dolgraag zou willen meegeven. De roman gaat over een groepje vluchtelingen en wat zij zoal voor geinigheid meemaken op hun reis naar het weelderige Westen. Verplichte leeskost voor velen.

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden