Welke viroloog orakelt het best?

PlusTheodor Holman

De neven Onvermogen en Wantrouwen klopten aan mijn deur. “Had je ons uitgenodigd?” wilde Wantrouwen weten.

Ik knikte.

“Je weet er zeker weer niks van!” stelde Onvermogen.

Ik keek wanhopig.

Even later spraken we over het coronavirus, zoals we een paar maanden geleden met elkaar discussieerden over het klimaat.

“Ik weet niet hoe ik moet denken,” zei ik, “ik kan geen statistieken interpreteren. Hoe duid ik het aantal doden? Ik weet niet of de richtlijnen van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu goed zijn of niet, ik weet niks.”

“Je moet er maar op vertrouwen en dat maakt je wantrouwig?” vroeg Wantrouwen.

“Ik hoor verschillende zaken. Welke viroloog orakelt het best? Waarom doet het ene land het beter dan het andere? Steeds als ik een waaromvraag stel, krijg ik een antwoord…”

“…dat je niet begrijpt,” vulde Onvermogen voor mij in.

“… of waarvan je denkt: maar waarom zei daarnet dan iemand iets anders?” zei Wantrouwen.

Ik haalde mijn schouders op en vroeg: “Wat moet ik daartegen doen? Jullie – Onvermogen en Wantrouwen – maken me onzeker.”

“Als ik jou was, zou ik lekker thuisblijven, boeken lezen, films kijken en al het nieuws overslaan! Je bent toch te dom alles precies te begrijpen,” zei Onvermogen.

“En als ik jou was, zou ik gewoon doorgaan met alles te wantrouwen,” zei Wantrouwen, “want je weet toch niet wat je wel en niet kunt vertrouwen.”

Toen ik wederom had geknikt, maakten de neven aanstalten te vertrekken.

“En de dood?” vroeg ik.

Ze keken me vragend aan.

“Ik moet iets bespreken met mijn dierbaren en dan met mijn dokter. Iets over het einde van mijn leven…,” zei ik.

“Daar heb je ons toch niet voor nodig?”

“Jawel, want ik weet niet hoe ik over mijn eigen dood moet denken, en ik weet ook niet of ik bij het oordeel mezelf wel vertrouw. Ik wil zo graag iedereen behagen, dat ik bang ben het verkeerde besluit te nemen.”

“We snappen je probleem niet,” zeiden Onvermogen en Wantrouwen tegelijk.

“Kijk, “ zei Onvermogen, “als je door je eigen onkunde sterft, valt er achteraf niks voor je te betreuren. Als je door je onkunde blijft leven, kun je altijd nog op je besluit terugkomen.”

“Ja,” zei Wantrouwen, “als je jezelf aan het eind van je leven niet vertrouwt, kun je tot aan het einde denken dat je blijft leven.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden