Weg met die vrije jongens en hun regels

De deregulering van de taxibranche - zo weet nu elke politicus - is uitgelopen op een drama. Wie had tien jaar geleden kunnen denken dat de Taxi Centrale Amsterdam, waar zich destijds het geboefte verzamelde onder leiding van Dick Grijpink, nog eens een keurmerk op zichzelf zou worden? Foto ANP

De theorie: de vrije rijder zou een aanwinst zijn voor de taximarkt, gezonde concurrentie bevorderen en tot een veel beter aanbod leiden.

De praktijk: de Amsterdamse markt voor vrije rijders is, zeker in de nacht, in handen gevallen van overwegend Marokkaanse chauffeurs die een clan vormen, hun eigen regels stellen en die aan anderen opleggen.

Deze vrije jongens - anoniem daklichtje, anoniem dashboard - zijn in de praktijk aan niets of niemand verantwoording schuldig. De passagier (als die het eens kan worden over de woekerprijs) weet na afloop niet bij welke chauffeur hij in de auto zat. Er is geen centrale die corrigerend kan optreden en de handhaving door politie of gemeente Amsterdam stelt niets voor.

In die context ontwikkelen taxichauffeurs altijd snel hun eigen regels, en in de Amsterdamse situatie komt daar nog een etnische component bij die niet vrolijk stemt.

's Nachts zijn de standplaatsen, Leidseplein in het bijzonder, het toneel van deze parallelle wereld, waar het recht van de sterkste geldt en intimidatie en afpersing de norm zijn.

Chauffeurs die normaal hun werk willen doen, hebben al lang geleden besloten deze oorlogszone te mijden en ook passagiers doen dat in toenemende mate. Nu is er een dode gevallen. Wellicht is het nog te vroeg deze doodslag toe te schrijven aan de criminalisering van dit deel van het taxiwezen; het is in elk geval een uitwas van het idee dat men onaantastbaar is.

De deregulering van de taxibranche - zo weet nu elke politicus - is uitgelopen op een drama. Wie had tien jaar geleden kunnen denken dat de Taxi Centrale Amsterdam, waar zich destijds het geboefte verzamelde onder leiding van Dick Grijpink, nog eens een keurmerk op zichzelf zou worden?

Dat pleit ervoor, en dat is ook wat wethouder Hans Gerson wil, de organisatie van chauffeurs verplicht te stellen. Zodat er misschien - het valt aan te bevelen in Amsterdam de verwachtingen buitengewoon laag te houden - een gevoel van collectieve verantwoordelijkheid ontstaat. De huidige situatie, die het gevolg is van een opeenstapeling van halfzachte maatregelen gedurende vele jaren, geeft alle aanleiding de vrije rijders - en daar lijden de goeden onder - de meeste rechten te ontnemen. Zonder aansluiting bij een centrale geen toegang tot standplaats en trambaan.

Nu er een dode is gevallen, komt er vanaf donderdag, of op z'n laatst dit weekeinde, op het Leidseplein extra toezicht van opsporingsambtenaren met rugdekking van de politie - politie die zich tot dusver vrij onmachtig toonde in de beheersing van de problemen rond de standplaatsen.

Menig taxichauffeur weet te vertellen dat toezicht met twee agenten te weinig is en dat het korps niet bereid is permanent vijf mensen beschikbaar te houden. Maar het idee dat de politie 'wel iets beters te doen heeft', lijkt op het Leidseplein niet langer vol te houden.

Verantwoordelijk wethouder Gerson spreekt nu ook van 'wantoestanden waartegen alleen een paardenmiddel helpt'. Tegelijkertijd moet hij erkennen dat het recent ingestelde toezicht op CS een klein beetje werkt als het 24 uur duurt. En dat is niet het geval. (ALBERT DE LANGE)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden