Column

'Weet je, jij bent eigenlijk de ideale patiënt voor euthanasie'

Albert de Lange (57, @deAlbertLange), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, heeft niet lang meer te leven. Hij bericht de komende tijd, ongewis hoe lang, over zijn aangekondigde dood.

Albert de LangeBeeld Het Parool/Floris Lok

'Weet je, jij bent eigenlijk de ideale patiënt voor euthanasie', zei dokter Bart nadat ik mijn wilsverklaring op zijn bureau had gelegd. Daar moest ik heel hard om lachen, maar zijn gevoel voor zwarte humor reikt minder ver dan het mijne. De huisarts bedremmelde nogal - had hij iets verkeerds gezegd? Ik kon hem geruststellen en heb hem bedankt voor de geweldige openingszin, mocht ik dezer dagen toch nog wat gaan tikken.

Dat gaat nu gebeuren, op verzoek van de hoofdredactie wil ik proberen verslag te doen van een aangekondigde dood, tijdsduur en verloop ongewis. Tot ver na mijn vijftigste heb ik dit soort publicaties gemeden als de pest; ze gingen niet over mij, ik had er niks mee te maken, wilde het niet weten en een vage notie van onsterfelijkheid - die iedereen tot z'n vijftigste dient te hebben - was nog niet helemaal geweken.
'Misschien ben ik onsterfelijk, maar dat weten we nog niet', zegt de oude Armando. Dat is geestig, maar in mijn geval niet helemaal realistisch. De tumoren, ze zitten in mijn buik, winnen altijd, zei de specialist in het Antoni van Leeuwenhoek. Ze kunnen veel, maar je doet heel weinig tegen een intraperitoneaal gemetastaseerd coloncarcinoom.

Wij zijn al meer dan 25 jaar bij de praktijk van dokter Bart, maar we hadden elkaar in al die jaren slechts een keer gezien, mijn dochter had oorpijn. Enkele weken voordat ik een grote en hoogst onzekere buikoperatie zou ondergaan (voor de googelaars: 'Hipec'), nu een maand of twee geleden, heb ik contact met hem gezocht om uit te vinden wat zijn standpunt is inzake 'actieve levensbeëindiging'. Je wilt niet onverwacht in handen vallen van een huisarts met bedenkingen, op grond van welke beginselen dan ook.

En als dokter Bart (48, hardloper in meerdere betekenissen) niet zo'n bedaagde en afgewogen man was, zou je zijn reactie haast 'enthousiast' kunnen noemen; hij begreep mijn wens, kende de voorgeschiedenis en wist mijn weloverwogenheid op waarde te schatten. De ideale patiënt.

Nu is euthanasie ook in Nederland, anders dan wel wordt gedacht, geen kwestie van met je vingers knippen. De huisarts moest een hele papierwinkel op gang brengen en hij stuurde - ik wilde het snel dichtgetimmerd hebben - een tweedemening-arts naar me toe, een zogeheten SCEN-arts. Een zeer aimabele gepensioneerde huisarts uit Noord was het, met pretlichtjes in de ogen, een knalgele broek en enorme bergschoenen - hij was wellicht komen lopen.

Hij kwam kijken of ik bij zinnen ben, niet depressief en of niet mijn vrouw en kinderen het op mijn fortuin hebben voorzien; het voorkomen van ondraaglijk lijden is kennelijk niet steeds met edele motieven omkleed.

Deze arts had zijn tweede mening snel gevormd, zo kon ik later ook lezen in zijn verslag: 'Hij deed zelf open en maakte een alleszins redelijke indruk.' Bij mij is, stelde hij vast, sprake van een ziektebeeld waarvoor 'qua behandelingen geen zinvolle opties meer' bestaan. Hij denkt dat aan de zorgvuldigheidseisen voldaan kan worden zodra er een actueel verzoek komt. Mijn wensen vindt hij 'helder en ondubbelzinnig en voor mij invoelbaar'.

Da's mooi, alles nog onder controle.


a.delange@parool.nl

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden