Review

Weemoed & wildernis ****

null Beeld

Regie: Digna Sinke

Het cliché dat het leven vergankelijk is, wordt aangrijpend ingevuld in Digna Sinkes documentaire Weemoed & wildernis.

Goede ideeën zijn vaak simpel. Toen filmmaakster Digna Sinke, Zeeuwse van geboorte, in 1994 hoorde dat het tien vierkante kilometer kleine eilandje Tiengemeten in het Zuid-Hollandse Haringvliet van akkerbouwgebied in 'oernatuur' moest veranderen, besloot ze het jarenlange proces te volgen.

Het leidde in de tien jaar erna tot twee films (Tiengemeten 1 en 2), die een helder en vaak hilarisch inzicht geven in de veranderende Nederlandse opvattingen over natuur en landbouw.

De ooit moeizaam op de zee gewonnen akkerbouwgrond werd teruggegeven aan wind en water. De wuivende graanvelden maakten plaats voor wildernis. De boeren verdwenen, Schotse hooglanders kwamen.

De vele ambtelijke stuurgroepen, kernteams, project- en werkgroepen bezorgden zichzelf jaren werk met de transformatie naar de nieuwe natuur. Terwijl Sinke de veranderingen filmde, sloeg het noodlot toe: haar vriend, producent René Scholten, stierf in 2001.

Om er niet aan onderdoor te gaan werkte Sinke in de jaren erna keihard door. En nu is er Weemoed & wildernis, een door Sinke aan Scholten opgedragen persoonlijke documentaire over vergankelijkheid, leven en dood. Grote thema's, maar voor deze film niet te groot.

Weemoed & wildernis toont nog eens in een notendop op Tiengemeten de verandering van boerenland naar ruige natuur. De beelden worden begeleid door de voice-over van Sinke, die herinneringen ophaalt uit haar kindertijd en latere leven. Ze herinnert zich het gezang van leeuweriken hoog boven de akkers in het Zeeuwse dorpje Zonnemaire, waar ze opgroeide.

Maar ook het spelen met haar zusje in de modder, haar naar kantoor fietsende vader en vooral het gevoel dat er nooit iets zal veranderen in de vertrouwde wereld. De idyllische kindertijdherinneringen zijn de opmaat voor de dreun die de film halverwege uitdeelt. ''We zitten in de wachtkamer van het ziekenhuis,'' zegt Sinke als voice-over. Haar vriend is ongeneeslijk ziek en alleen een palliatieve behandeling heeft nog zin.

Sinkes aangrijpende reactie: ''Ik ken dat woord. Er is niets meer aan te doen. Dat betekent dat woord.'' De jaren erna staan in het teken van overleven en het besef dat niets blijvend is. ''Ik moet het doen met wat ik onthouden heb. En als ik er ook niet meer ben, is alles weg.'' Alles? Dit ontroerende filmdocument zal nog lang bestaan. (JOS VAN DER BURG)

Trailer op YouTube




null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden