Column

We zijn een Peter van Straa­tentekening

 

null Beeld Jean-Pierre Jans
Beeld Jean-Pierre Jans

'We zijn een Peter van Straa­tentekening,' zei ik.
'Waarom?' vroeg ze.
'Omdat het veertig jaar geleden is. En nu zitten we hier. In hetzelfde café als toen.'
'En omdat ik nu tachtig ben. En jij? Zestig?' vroeg ze.
'Die zin had Peter onder een tekening van ons kunnen zetten.'
'Schaam je je hier voor mij?'
'Nee, nee, nee! Hoe durf je dat te zeggen! Waarom?'
'Omdat je met een vrouw van tachtig in het café zit met wie je iets hebt gehad.'
'Waarom zou ik me schamen? Ik ben eerder blij. Echt! Dat je nog...'
'Leeft? Wou je leeft zeggen?'

Ze lachte om het woord.

'Ja,' zei ik eerlijk, 'maar dat is zo. Ik ben blij dat je, nou ja, nog leeft. Ik had nooit gedacht dat we elkaar nog eens zouden zien.'
'Ik was naar die Rembrandt-tentoonstelling geweest. Ik lees je columns wel via internet, en ik wist dat je in het huis van je ouders woonde, dus ik dacht...'
'En toen zag je dit café, en...'
'Ja. Gruter. En toen zag ik jou.'
'Ik vind het echt fijn dat ik je weer zie,' zei ik.
'Het is grappig. Ik heb jou al die jaren wel ergens gezien. Op tv, ik hoorde je op de radio, las je in de krant, en dan dacht ik...'
'Wat dacht je?'

Ze twijfelde.
'Wat denk je dat ik dacht?'

Ik haalde mijn schouders op.

Toen zei ze: 'Ik dacht: zou je nog wel eens aan mij denken? Was ik je eerste? Ja hè?'
'Nee, maar wel de tweede.'
'Je zei toen dat ik de eerste was.'
'Ja. Je was de eerste echte, bedoelde ik waarschijnlijk.'

We kregen onze koffie-verkeerd. Legden beiden het koekje terzijde.

'Je bent niets veranderd,' zei ze.
'Dus je vindt me nog steeds knap,' zei ik olijk.
'Ik heb je nooit knap gevonden, wel aantrekkelijk.'
'Die zin kan ook onder die tekening van Peter.'

We lachten. Eigenlijk herkende ik haar toen pas goed.

'Ik heb Facebook voor de kleinkinderen en zo,' zei ze.
'Ik ook. Ik bedoel: ik heb ook Facebook. En verdomd ja, je had toen al twee kinderen. Twee jongens, is het niet?'
'Ja, vijftigers nu. Slaap jij nog steeds in die kamer die uitkijkt op de tuin?'
'Ja,' antwoordde ik. 'Wat is het verleden nu dichtbij, hè?'


Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Stuur een mail of scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden