Column

We kijken naar dezelfde sterren, maar zien het anders

Ik bezocht twee gezinnen in een buitenland hier ver vandaan. In het eerste gezin speelden de kinderen voor mij Schubert en Liszt. Ze vroegen mij welke componist ik het mooist vond. Daarna gingen we aan tafel. Ik zat tegenover een gigantische boekenkast. De ene helft was in de taal van het land, de andere in het Engels. Ik zag Shakespeare, dichtbundels van Byron en Yeats en ook een paar Nederlandse bundels: van Leo Vroman en Jules Deelder.

En er werd over de wereld­politiek gesproken. Ook de kinderen, dertien of veertien jaar oud, werden bij het gesprek betrokken. Het kapitalisme kwam ter sprake, de historische ontwikkelingen, maar al snel ging het toch weer over cultuur. Bij de koffie was de vraag: wat voor zin hebben mooie schilderijen, mooie boeken, mooie films en mooie beeldhouwwerken? Wat heb je aan het verrijken van de geest?

De volgende dag bezocht ik een ander gezin. Dat woonde klein. Centraal in de kamer stond de televisie. Ik werd overrompeld door gastvrijheid. Ik kreeg heerlijk eten, al weet ik niet meer wat het was. Aan de muur hingen portretten van mensen die ik niet kende. De ruimte maakte verder een lege indruk. De paar meubels waren totaal anders vormgegeven dan de meubels die ik tot dan toe gezien had.

De gesprekken gingen ook hier over politiek. En ook over het kapitalisme. Je zou kunnen zeggen dat historiciteit eveneens het onderliggende gespreksonderwerp was.

De visies van het eerste gezin stonden lijnrecht tegenover die van het tweede. Het opvallendst daarbij was voor mij de toon waarop werd gesproken. Als ik daarvan de essentie moet omschrijven, zou ik zeggen dat bij het eerste gezin de toon enigszins wanhopig was, terwijl ik bij gezin twee in bijna elke zin een zekere boosheid waarnam.

Beide gezinnen hadden min of meer dezelfde problemen, althans: dezelfde angsten.

De gesprekken met de gezinnen vond ik vooral 'inzicht­gevend'. Ik moest denken aan mijn moeder - ze zou vandaag jarig zijn geweest - die altijd zei: "Begrijpen is aanvaarden." Maar mam, zou ik haar willen vragen, als de zaken nu eens onbegrijpelijker worden? Wat dan?

Het is een cliché, maar nooit besefte ik zo duidelijk dat beide gezinnen dezelfde maan en sterren zagen, terwijl ik wist dat zij een andere maan en andere sterren zagen dan ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden