Column

We hebben allemaal last van het redderssyndroom

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool. Vandaag: mannen in het nauw.

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

Stel: je hebt een zeer geliefde politicus dood­geschoten.
Stel: je hebt een zakenman een enorme klap uitgedeeld (zelf houd je 't op een petsje met de rug van je hand, maar het letsel was zo erg dat het leek of hij door een paard in elkaar was getrapt).
Stel: je hebt je vrouw in het bijzijn van jullie kinderen bedreigd ('Je gaat eraan.') en pijn gedaan ('Papa, niet schoppen!').

Het zijn natuurlijk volstrekt onvergelijkbare zaken, op één punt na: ze hebben betrokkenen veel leed berokkend. Waarom je het deed, wie zal het zeggen, maar mij lijkt daarna slechts één reactie mogelijk: je duikt uit schaamte het liefst heel lang onder.

Vorige week zagen we Volkert van der Graaf lacherig voor een verborgen camera van Brandpunt vertellen dat hij, mediaverbod of niet, zich welbewust door De Telegraaf had laten fotograferen en dat hij werk weigert omdat hij anders niet gratis kan procederen. ('Hehehe, kijk mij eens slim zijn.')

Vorige week hoorden we Badr Hari braaf excuses aan zijn slachtoffers maken, waarna later bekend werd dat hij het gerechtshof en zijn advocaat heeft misleid door te doen of hij zou deelnemen aan een prestigieus vechtgala in Marrakesh, een belangrijk argument om hem niet opnieuw vast te zetten. Hari blijft thuis. ('Hihi, weten zij veel.')

En vorige week gaf Emile Ratelband na zijn veroordeling voor huiselijk geweld deze verklaring over zijn ex: 'Erg vind ik het dat een vrouw met een bipolaire stoornis serieus wordt genomen. (...) Wat ik nergens hoor, is dat ik een keer negen maanden en ook een keertje drie maanden geen seks met haar mocht hebben. (...) Ze is een gold digger. Ooit hoop ik de kans te krijgen om uitvoerig te vertellen over de moord op haar vriend, haar incest­verleden en haar alcohol- en cokeverslaving. Wat Moon doet door te praten, is de kip met de gouden eieren slachten.' ('Ha, dat zal 't kreng leren.')

Niks onderduiken. Kwaadspreken, manipuleren, liegen, dat doen deze mannen in het nauw. Verbijsterend vond ik het. Wat een lef. Maar toen realiseerde ik me: waarschijnlijk komen ze met dit gedrag al zo lang weg, dat ze het normaal zijn gaan vinden.

Deze figuren zetten de waarheid en het leven stelselmatig naar hun hand. Hun slachtoffers zwijgen vaak. Uit angst of uit hoop dat het ooit beter wordt. Dat snap ik. Want wie is er nooit gevallen voor een foute man of vrouw? Iemand die dronk, bedroog, onaardig was, of erger. Het kost soms jaren je van zo iemand los te weken, vooral omdat we last hebben van het redderssyndroom.

Ik kán deze persoon helpen, het móet lukken. Zelfs de staat, met zijn goeiige UWV-medewerkers die hun schouders zachtjes ophalen als de moordenaar van Fortuyn weigert een baantje te nemen, lijdt aan dit Reddertjes-euvel.

Ratelband pist in kranten nog steeds zijn ex verbaal onder, Van der Graaf drinkt in vrijheid tomatensapjes en Hari bakt zijn torso bruin in de Marokkaanse zon.

Het wordt tijd te stoppen met schouders ophalen. Want soms is er geen redden aan.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden