PlusPS

We Are Family portretteert bijzondere gezinnen van lhbt-tennisclub

Van tenniskoppels die met z'n vieren een gezin stichtten tot een lesbisch stel dat een donor vond op de baan: in het fotoboek We Are Family zijn bijzondere gezinnen van lhbt-tennisclub Smashing Pink geportretteerd.

'We wilden dat de donorvader bekend zou zijn bij de kinderen, zodat ze weten van wie ze afstammen'Beeld Bernice Slewe

"Ben jij al gevraagd?" Halverwege de jaren negentig gonsde die vraag ineens onder de mannen van lhbt-tennisvereniging Smashing Pink op de Koenenkade - die met 290 leden geldt als de grootste gay tennisclub van Europa.

Gay koppels met kinderen ­waren in die tijd vaak het resultaat van een voorbij heterohuwelijk van één van beide partners. Maar nu ­waren daar ineens tennissende vrouwenstellen met een kinderwens die op zoek gingen naar een donor, en ook ­menig mannenkoppel zocht naar mogelijkheden om een gezin te stichten.

Die nieuwe gezinnen kwamen er. ­Veertien ervan - niet eens ­alle - zijn door clubleden ­Emma van Zalinge en Bernice Siewe ­geportretteerd. Dat resulteerde in het boek We Are Family: een ­verzameling verhalen en fotoportretten van lhbt-mannen en -vrouwen en de kinderen van wie ze ouder, co-­ouder, pleegouder, donorvader of donor zijn.

Met het boek willen de makers antwoord ­geven op ­vragen als: wat beweegt lhbt-mannen en -vrouwen om ­kinderen te krijgen, hoe zijn de kinderen er gekomen en wie spelen een rol in hun leven en hoe is het om op te groeien in een niet-­gebruikelijk gezinsverband?

We are family, Emma van Zalinge en Bernice Siewe, €29,95 via www.gayfamiliesbook.com.

'Elk jaar in oktober gaan we een weekend weg: vaders, moeders, meisjes'Beeld Bernice Slewe

Monique van Miltenburg (54) is ­moeder van Jonah (10) en Melle (12). Marc Vloemans (55) en Bert Groenewoud (55) zijn de vaders. De ­kinderen ­wonen in Amstelveen, bij hun niet-­geïnterviewde moeder Martine.

Vloemans: "Ik ben de biologische vader van allebei, maar naar mijn mening doet dat er niet toe. De ­buitenwereld is daarmee bezig, het kind heeft een heel ander ­perspectief."

Groenewoud: "Aanvankelijk zagen wij dat ook zo. Naarmate de kinderen ouder worden, merken we dat het voor hen niet telt. Ik ben net zo goed hun vader."

Vloemans: "Toen Monique en Martine - die net als wij bij Smashing Pink tennisten - me vroegen, moest ik daar goed over nadenken. Je begint aan iets intiems met mensen met wie je geen intieme relatie hebt. Je beoordeelt elkaar daardoor zakelijker, maar daar houden de verschillen met een traditioneel gezin op, want vervolgens is er een kind en dat staat centraal."

Van Miltenburg: "Al vrij snel nadat Melle geboren werd, gingen Martine en ik uit ­elkaar. De redelijkheid kwam vrij snel terug, ondanks emoties die er ook lange tijd waren. We zijn twaalf jaar verder, de verhoudingen zijn goed. Elk jaar in ­oktober gaan we een weekend weg: ­vaders, moeders, meisjes.

Het was mijn droom om zelf kinderen op de ­wereld te zetten, maar bij mij was al vrij jong duidelijk dat ik dat niet kan. Bij de komst van de tweede, ­Jonah, was ik niet betrokken - mijn ex en ik waren toen al uit elkaar. Vanaf de geboorte heb ik ook ­Jonah een dag per week bij me, ­allebei de ­meisjes zien me als moeder."

Vloemans: "Vader zijn is heerlijk. Onlangs gingen we met de meiden naar Zuid-Afrika. We hebben ­olifanten gezien, en cheeta's op een ­halve meter afstand. Maar het leukst vond Jonah dat we deze reis met z'n vieren ­gemaakt hadden."

Van Miltenburg: "Ik nam ze dit jaar mee naar Italië in mijn Saab cabrio. Door de bergen met de kap eraf, die meisjes naast me. De tranen liepen me over de wangen van puur geluk. Ik ben zo ongelooflijk blij dat ik ze in mijn ­leven heb."

'Tot onze schrik bleek het een tweeling te zijn'Beeld Bernice Slewe

Charles Grayson (51) en Mark Zweers (45) leerden elkaar op de tennisbaan kennen tijdens de Gay Games. Ze zijn ­vaders van Christian (9), Claire (6) en Anne (6) en wonen in Amsterdam.

Zweers: "Christian is nu negen jaar. We kregen hem van een Amerikaanse adoptiemoeder, meteen na de geboorte. Charles is Amerikaan en de Amerikaanse adoptiewetgeving is een stuk eenvoudiger dan de Nederlandse."

Grayson: "De moeder koos ons uit, misschien juist omdat we een gaykoppel zijn. We kwamen overeen dat we contact zouden houden, maar dat verwaterde."

Zweers: "We stuurden foto's, probeerden te skypen, maar ze stond hem af omdat ze de zorg niet aankon. Ik denk dat ze het los durfde te laten in de wetenschap dat haar zoon goed terecht was gekomen."

Zweers: "We wilden graag nog een kind. Na een wetswijziging moeten de ouders de regels volgen van het land waarin je woont; adoptie vanuit Amerika was daarmee geen optie meer. We kozen voor commercieel draagmoederschap. We kwamen uit bij een gecertificeerde kliniek in India. Zij zorgden voor een draagmoeder en een ­eiceldonor."

Grayson: "Alleen ik kon de biologische ­vader zijn. Voor Mark was dat geen optie, ook vanwege de Nederlandse wetgeving."

Zweers: "Bij de eerste ivf-poging was het raak, het bleek - een beetje tot onze schrik - een tweeling te zijn."

Grayson: "De adoptie was een heel ­geregel. Inmiddels is het rond en zijn Mark en ik beiden officieel vader van alledrie."

Zweers: "Deze zomer hebben we de moeder van Christan opgezocht."

Grayson: "Elk jaar vroegen we hem of hij dat wilde, dat was dit jaar voor het eerst het geval."

Zweers: "Iedereen was nerveus. Voor Chris was het heel bijzonder, hij had haar stem nog nooit gehoord. We lieten hen samen. In het begin was hij wat terughoudend, maar al snel was er een klik."

Grayson: "Na de eerste dag zei hij: ze is echt heel lief."

Zweers: "We krijgen eigenlijk geen reacties op het gegeven dat wij als homostel ­kinderen opvoeden."

Grayson: "In de VS soms, maar in Nederland is het een non-issue. Ook onder de kinderen."

Zweers: "De meiden draaien het soms om: wij zijn leuker, want wij hebben twee ­papa's."

'Ik was meteen enthousiast toen ze me als donor vroegen'Beeld Bernice Slewe

Ingrid (49) en Joline ­Karelse (40) zijn de moeders van Juul (6) en Sep (4). Ze ­wonen met zijn vieren in Utrecht. Hein Jan (54), de oud-tennispartner van Ingrid, is hun vader.

Joline: "We wilden dat de donorvader bekend zou zijn bij de kinderen, zodat ze weten van wie ze ­afstammen."

Ingrid: "Iemand die niet mee-­optreedt als ouder, maar wel voldoende in beeld is, zodat ze een band met hem kunnen opbouwen. Hij zag ze, tot hij voor zijn werk tijdelijk naar het buitenland ging, één keer per maand."

Joline: "Ik stuur regelmatig een fotootje, dat waardeert hij heel erg. Hij ziet Juul en Sep echt als zijn dochter en zoon."

Ingrid: "Het idee om kinderen te krijgen, kwam van Joline. Die gedachte was voor mij wennen; je krijgt een heel ander leven en er is geen weg terug. Joline zette me aan het denken: we kunnen ons wel aan onze vrijheden vasthouden, maar die vakanties en avondjes uit wanneer we willen, wat gaat ons dat aan extra geluk, diepgang en mens zijn opleveren?"

"Ze heeft het een paar keer moeten herhalen maar op een gegeven moment viel dat kwartje wel."

Hein Jan: "Ik ben vader van allebei de kinderen. Eigenlijk was ik meteen ­enthousiast toen ze me vroegen. In het verleden had ik een kinderwens, maar in de relatie die ik destijds had, paste dat niet."

"Dat het er op deze manier alsnog van is gekomen, is voor mij fantastisch. Zo mooi om te zien hoe ze opgroeien, hoe ze zich ontwikkelen, en dat er op deze manier toch iets van mij voortleeft op deze planeet. En mijn moeder van 91 is gek op de kinderen, zij vindt het ­geweldig."

Joline: "Ik had gedacht dat we veel meer vragen zouden krijgen over de ­constructie waarvoor we hebben ­gekozen, maar dat blijft helemaal achterwege. En ik heb ook niet het gevoel dat mensen zich inhouden."

Ingrid: "Soms moeten we het de andere kinderen wel even uitleggen, op een feestje. 'Twee mama's?! O, dat wil ik ook!'"

Joline: "Je leest in de krant ook ­weleens andere verhalen, maar op dit punt gaat het volgens mij best goed met de ­emancipatie."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden