Review

Water children ***

Regie: Aliona van der Horst

Zonder menstruatie geen vruchtbaarheid. In de (ego)documentaire Water children maakt pianiste en kunstenares Tomoko Mukaiyama dat duidelijk met een bebloed kunstwerk. Het raakt een gevoelige snaar bij filmmaker Aliona van der Horst.

Toen de in Amsterdam wonende Japanse Tomoko Mukaiyama, moeder van één kind, besefte dat de tijd om meer kinderen te kunnen krijgen bij haar voorbij was, wilde ze er met een kunstwerk bij stilstaan.

Ze hing in een grote ruimte in een Japans dorp twaalfduizend witte zijden jurkjes op en speelde er Bachs Goldbergvariaties bij. Prachtig, maar het baarde vooral opzien dat de jurkjes in het midden roodgekleurd waren door Mukaiyama's menstruatiebloed.

Bezoeksters mochten een jurkje meenemen en dat thuis bevlekken met hun eigen 'maanbloed'. Voor iedereen die nu wil afhaken: Water children gaat over meer dan menstruatiekunst.

Die kant lijkt het even uit te gaan, maar de kern van de film zijn gesprekken met Japanse vrouwen, en één man, over kinderen, bevallingen, miskramen en kinderloosheid.

Veel indruk maakt de vrouw die ruim twintig jaar geleden beviel van een dood kindje. Ze voelt zich schuldig, omdat ze niet hevig verlangde naar dit kind. Ze had er nog geen plek voor in haar hart, omdat ze een jaar daarvoor nog was bevallen. In haar hoofd spookt de gedachte dat de baby stierf omdat hij zich niet welkom voelde.

Na deze verhalen maakt Van der Horst duidelijk wat haar persoonlijke motief was om deze film te maken. Water children eindigt met het boeddhistische ritueel waaraan de film zijn titel ontleent: aan de kust neergezette babybeeldjes bevatten de zielen van alle doodgeboren en nooit geboren kinderen.

Met Water children bewijst Van der Horst weer haar gevoel voor in poëtische lyriek verpakt levensverdriet: de oogverblindend groene landschapsbeelden staan in fel contrast met de trieste gebeurtenissen in de vrouwenlevens. Maar de film is minder vloeiend dan haar eerdere werk, met als hoogtepunt Boris Ryzhy, een portret van de Russische dichter die op 29-jarige leeftijd zelfmoord pleegde.

Misschien komt het door Van der Horsts grote persoonlijke betrokkenheid, maar het brokkelige en stroeve Water children voelt als een zware worsteling. (Jos van der Burg)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden