Plus

Wat maakt Ruigoord zo'n bijzondere plek?

Ruigoord, een van de laatste rafelranden van de stad, mag nog zeker tien jaar blijven. Wat maakt het zo'n bijzondere plek? Vier atelierhouders aan het woord.

Maya LinkBeeld Eva Plevier

'Onze zoon is alweer de derde generatie'

Maya Link (30) komt tien jaar in Ruig­oord. Ze is zangeres, podiumdier en programmeert onder meer de muziek voor festival Vurige Tongen.

"Dat Ruigoord nog zeker tien jaar mag blijven is fantastisch! De eerste keer dat ik hier kwam was in 2007, tijdens het Landjuweelfestival. Ik werd meteen verliefd op deze plek. Ik ben een week, tien dagen gebleven."

"Ik voelde me er zo vrij, zoveel interessante mensen. Hoe minder regels er zijn, hoe meer er mogelijk is. Experimenteren met alles wat anders is, inspireert mij. Ik ben vanaf toen elk jaar opnieuw naar Landjuweel gegaan."

"Eerst was ik vooral bekend met het feestgedeelte van Ruigoord, maar op een gegeven moment wilde ik weten wie er allemaal leefden en wat de geschiedenis inhield. Hoe kon ik alle energie die ik uit Ruigoord gehaald heb teruggeven?"

"Het ging toen niet zo goed met het dorp omdat er weinig nieuwe mensen bij kwamen, er was verjonging nodig. Met een groep vrienden, kunstenaars en idealisten zijn we collectief At World's End begonnen om frisse energie naar Ruigoord te brengen."

"Het bijzonderste aan deze plek is dat ik mijn vriend Tycho hier heb ontmoet. Tycho is in Ruigoord opgegroeid en ik kom uit een artiestenfamilie, dus we zijn beiden op een gekke manier grootgebracht. Daardoor vonden we veel raakvlakken, we begrepen elkaar. Onze zoon Nino is nu bijna tien maanden oud, een derdegeneratie-­Ruigoorder."

Daan AarnoutseBeeld Eva Plevier

'We worden nu gezien als een verrijking voor de stad'

Daan Aarnoutse (31) komt sinds twaalf jaar in Ruigoord. Hij is er hoofd horeca voor stichting Landjuweel en bezig met de organisatie van culturele activiteiten in het dorp.

"Toen ik voor het eerst in Ruigoord kwam, voelde ik een bepaalde vrijheid en andersdenkendheid die hier als normaal wordt ervaren, maar in de rest van Nederland niet. Dat trok me meteen aan."

"Nu ben ik hier dagelijks in mijn atelier te vinden, de thuisbasis van het kunstenaarscollectief At World's End. Samen maken we belevingstheater en treden we op, onder andere op Landjuweel. Als toeschouwer word je dan in een interactieve belevenis meegesleurd."

"Het liefst willen we helemaal geen regels, maar je moet een beetje meebewegen. We zijn samen met de gemeente hard aan het werk om alle reglementen en vergunningen passend te maken. Ik heb het idee dat ­Ruigoord tegenwoordig gezien wordt als een verrijking voor de stad Amsterdam. Vroeger was het meer een strijd, maar nu voelt het alsof dat een samenwerking geworden is."

Hans PlompBeeld Eva Plevier

'Ik zie hier steeds minder grijze hoofden, dat vind ik fantastisch'

Hans Plomp (73) heeft Ruigoord in 1973 gekraakt. Nu is hij voornamelijk bezig met dichten en schrijven.

"Ik ben van de oude ideologische provo's van begin jaren zeventig. Wij wilden een eigen pad naar de toekomst creëren, een andere wereld organiseren dan die van de massa."

"Daarbij proberen we van alles: een andere omgang met elkaar, een andere manier van relaties aangaan en een ander streven in het leven: niet zozeer veel bezit verwerven, maar samen leuke dingen doen. In de gewone maatschappij sukkelt het allemaal ouderwets door; ik zie niet zo'n glorieuze toekomst voor de gewone wereld."

"Toen Robert Jasper Grootveld overleed, één van de grote mannen van provo, zag ik alleen maar grijze hoofden op de begrafenis. Dat betekent dat het gedachtegoed geen aansluiting bij de jeugd heeft gevonden. In Ruigoord zie ik steeds minder grijze hoofden, dat vind ik fantastisch."

"De jonge mensen zijn echt geestverwanten. Ik kan beter communiceren met een Ruigoordbezoeker van 20 dan met mijn ouders."

"Ik heb het idee dat we deel zijn van een stroming die ook in de politiek zichtbaar is, alleen geen meerderheid heeft. We hebben veel contact met andere broedplaatsen die ons gedachtegoed delen, nationaal en internationaal. Het imago van 'hippiedorp waar veel drugs worden gebruikt' is aan Ruig­oord blijven kleven, maar zo is het hier helemaal niet meer."

Anita JanssenBeeld Eva Plevier

'Je wordt hier niet met mevrouw aangesproken'

Anita Janssen ('fucking 54') komt 22 jaar in Ruigoord. Ze is camerajournalist, documentairemaker, fotograaf en muzikant.

"'Mensen raken betoverd door Ruigoord. Het zijn een stel houten keetjes en wat jarenvijftighuizen, maar zodra mensen het dorpje binnen lopen, voelen ze de collectieve energie die hier in de afgelopen veertig jaar is ontstaan. Daarbij speelt leeftijd geen rol."

"Als je hier rondloopt word je niet meteen met mevrouw of meneer aangesproken; dat vind ik heel fijn. Je herkent elkaar in de dingen die je doet. Er zijn arme kunstenaars, maar ook mensen die het in de westerse wereld goed doen, en dat gaat allemaal samen. Het gaat door alle leeftijden en lagen van de bevolking heen. Hoewel het af en toe nog wel een beetje te wit is."

"We leven in een overgereguleerde samenleving waarin je geen stap meer kunt zetten zonder dat je gefilmd of vastgelegd wordt. Het is juist fijn dat er hier niet zo veel regels zijn. De regels die we hebben, zijn minimaal, daar gedijt Ruigoord goed op. Geen regels betekent niet onverantwoord."

"Laatst kwam Ruigoord negatief in het nieuws. Er werd gerefereerd aan een drugsdode, maar zijn dood had niets met zijn drugsgebruik te maken. Het ging om een technicus die een hartstilstand heeft gekregen. Zo'n incident wordt uitvergroot door de media."

Lees ook: Voortbestaan van Ruigoord is verzekerd tot 2027

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden