Column

Wat je met een kindertekening niet allemaal kan oplossen

Theodor Holman Beeld Wolff

Het is krokusvakantie. Koning logeert hier. Bij binnenkomst kondigt hij aan een tekening te maken. Even later krijg ik een A4 onder ogen waarop twee gezichten staan. Eén van de gezichten lijkt weggekrast.

"Dit moet je op de deur plakken," zegt hij.

"Wat is het?"

"Dit zijn twee mannen. Een boze man, een dief, en een aardige man. En door die boze man staat een kruis want die is niet welkom."

Ik plak, zoals gevraagd, de teke­ning op de voordeur.

"Waarom moet ik dit eigenlijk op de deur plakken?" vraag ik.

"Dan ziet de dief dit en komt hij niet binnen," antwoordt hij, "en de aardige man mag dan wel binnenkomen."

Wat je met een kindertekening niet allemaal kan oplossen.

Als ik terugkeer in de kamer stopt hij alle kleurpotloden keurig terug in de doos.

"We hebben er alweer genoeg van en willen niet meer tekenen?" vraag ik.

"Nee, ik ga nog een tekening maken, maar ik ruim eerst de kleurpotloden op."

Ik ben er in de loop der jaren zonder enig wetenschappelijk onderzoek achter gekomen dat zoiets als opruimen genetisch is bepaald. Ik heb het niet, mijn dochter heeft het niet, maar mijn kleinzoon heeft het wel.

Als de kleurpotloden weer op rij in de doos rusten en een schoon vel papier voor hem op tafel ligt, wordt er een nieuwe tekening begonnen.

"Opa, wat is jouw lievelingskleur?"

"Blauw," zeg ik.

"Nee, die vind ik niet mooi. Wat is nog meer je lievelingskleur?"

"Zwart!"

"Nee, die is ook niet mooi. Wat is dan je lievelingskleur?"

"Rood," zeg ik, in de hoop dat ik er dan van af ben.

"Nee, die is ook lelijk. Wat is dan je lievelingskleur."

"Ja, kom zeg. Wat is jouw lievelingskleur?" vraag ik.

"Groen, omdat een robot groen is." Hij tekent een vierkant met ogen en legt uit: ­"Deze robot kan ook vliegen en kan dan iedereen dood­maken die slecht is en vuur spugen, maar hij moet nog een zwaard hebben."

"Waarom?"

"Om mee te doden als er ­gemene ridders zijn."

Als mijn dochter later binnenkomt, zeg ik haar dat opa zeer tevreden is over Konings politieke scholing en dat ik onder de indruk ben van zijn visie op de wereldproblemen en hoe deze te lijf te gaan.

"Ja, ik dacht wel dat jullie op één lijn zouden zitten," zegt mijn dochter.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden