Column

Wat doet de onderwijsinspectie tegen de apekoolschool van Scientology?

Roos Schlikker
null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

De klap van zijn hoofd tegen de tafelrand was zo hard, dat ik meende zijn hersenpan te horen kraken. Het tweejarige jongetje begon hartverscheurend te huilen. 'En nu komt het erop aan,' zei de crècheleidster. Ze greep het kind en liep terug naar de tafel.

De peuter worstelde maar ze hield zijn kopje stevig tussen haar handen en bracht het langzaam naar de rand waar het net tegenaan geknald was. En nog eens. En nog eens. Het kind schreeuwde, de vrouw bleef stoïcijns de beweging herhalen. 'Zo verwerken we dit trauma,' zei ze doodkalm en glimlachend.

Dertien was ik toen Sanne me meenam naar die kinderopvang van de Scientologykerk. Sanne zat in mijn klas, een springerig kind dat met mij een intense liefde deelde voor George Michael en grote zakken zuurstokroze snoep.

Haar ouders waren fanatieke aanhangers van Ron Hubbard, Sanne groeide op met zijn leer en omdat we bijna alles samen deden, sjouwde ik ook wel eens rond op het Scientologyhoofdkwartier. Ik heb zelfs een persoonlijkheidstest gedaan. De conclusie na het invullen van een eindeloze vragenlijst was dat ik een neurotisch figuur was, slechts te redden door allerhande peperdure cursussen.

Had ik geluk met mijn nuchtere ouders en mijn vaders droge commentaar ('Ron Hubbard? Ron Hebberd zal je bedoelen, hahaha') dat me onmiddellijk met beide benen op de grond zette? Had Sanne pech dat ze vanaf haar geboorte geïndoctrineerd werd in een kerk met dubieuze reputatie?

In de loop van de derde klas kwam Sanne minder vaak naar school. Ze werd steeds chaotischer, onbetrouwbaar. Spraken we af bij de bios, dan liet ze me rustig anderhalf uur wachten. Onze vriendschap bloedde dood. Misschien omdat dertienjarige meisjes soms opeens uit elkaar gegroeid zijn. Wellicht omdat haar thuis zo anders was dan het mijne. Niet lang daarna kwam ze helemaal niet meer naar school.

Sanne is niet haar echte naam. Die noem ik niet omdat ik geen idee heb of ze nog wil worden geassocieerd met de kerk. Het zou kunnen dat ze eruit is gestapt.

Maar wie weet zit ze er tot over haar oren in en vindt ze me een kortzichtige dommerik omdat ik tijdens een Rambam-reportage woedend tegen mijn televisie schreeuw. Er zijn beelden te zien van de Amsterdamse basisschool De Toekomst, waar lesmethoden van Scientology worden gebruikt. Het is een gewone school, hoor, benadrukt de directrice. Maar als een kind doorvraagt over de Tweede Wereldoorlog is ze niet te beroerd uit te leggen dat volgens haar achter Hitler nog veel grotere fouteriken zaten, namelijk psychiaters, bron van al het kwaad.

Ik kijk en voel me of ik met mijn kop een klap tegen een tafel heb gemaakt. Wat doet de onderwijsinspectie tegen deze apekoolschool?

Opeens denk ik aan Sanne en vraag ik me af wat zij vindt van Hubbard, WOII en psychiatrie. Ik heb haar nooit meer gesproken. Google levert geen enkele hit op. Ze lijkt van de aardse wereld verdwenen. Misschien is ze verlichter dan ik ooit zal worden. Maar verlichting kan pikkedonker zijn.

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie achter te laten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden