Column

Wat doen twee hoogbejaarden in een Fiat Panda in het Vondelpark?

Theodor Holman Beeld Jean-Pierre Jans (www.jeanpierrejans.nl)

Ik liep vlak voor het ondergaan van de zon door het Vondelpark om de hond uit te laten. In de berm naast de weg stond, op nog geen vijftig meter van de ingang Van Eeghenstraat, een klein autootje geparkeerd. Een Fiat Panda.

Er mogen geen auto's in het Vondelpark staan, en zeker niet op die plek. Dus waarom stond die auto daar op dat uur? Ik besloot vlak langs de Fiat te lopen en keek naar binnen. Twee hoogbejaarde mensen waren iets aan het eten. Boterhammetjes? Een pizza?

Ik moest met de hond nog het park rondlopen en ik moest opschieten ook, want de duisternis was haar voeten al aan het vegen.

Waarom waren twee bejaarden in een Fiat Panda het Vondelpark in gereden en hadden ze hun auto meteen in de berm gezet om daar wat te eten? Waarom waren ze niet uitgestapt? Uit vrees voor de kalme wind of de zonsondergang? Waarom die prozaïsche plek?

'Ze eten een laatste maaltijd,' zei de scenarist in mij. 'Ze hebben genoeg van het leven. Ze zijn oud. Ze stappen eruit. Het Vondelpark is tenslotte gemaakt als een afspiegeling van het paradijs.'

Maar dan ga je toch ergens anders staan? Er zijn hier genoeg mooie plekjes.

Ondertussen was Moor aan het braken, want ze had een tak gegeten. Ze braakt altijd nadat ze een tak heeft verorberd, maar snapt niet dat dat braken door die takken wordt veroorzaakt.

'Ze eten geen boterhammetjes,' bedacht ik. 'Ze eten vla, waarin dertig pillen zitten. Daarna vallen ze in slaap en worden ze nooit meer wakker.'

Ik naderde het punt waarop ik, maar dan van de andere kant, de auto weer zou zien.

Inmiddels was het donker. De auto stond er nog. De lichten waren uit.Ik pakte mijn mobiele telefoon. Moest ik ze redden als ze zelfmoord hadden willen plegen? Ik besloot het niet te doen. Ik zou ze rustig laten sterven. Ik zou wel de ambulance bellen. Een beetje laf ben ik wel.

Toen ik dichterbij kwam, gingen de autolampen ineens aan. De motor werd gestart. En vlak voordat ik langs zou lopen, reed de Fiat snel het Vondelpark uit. In een flits zag ik bleke, witte gezichten.

Het zijn doden die op de verkeerde plek op aarde zijn teruggekeerd, dacht ik.

t.holman@parool.nl

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden