Column

'Wat ben jij een domoor. Grapje.'

Op internet, en dan vooral Twitter, kan geen ironie bestaan. Als ik 'dat waren heerlijke kerstdagen!' tweet, zouden vermoedelijk alleen bekenden van mij weten dat ik dat ironisch bedoel.

Ironie heeft context nodig, achtergrond, kennis. Dat red je niet in 140 tekens.

Om te tonen dat een opmerking ironisch bedoeld is, zet men tegenwoordig achter een mededeling wel eens een icon. Waarbij ik ;) het ergst vind, hoewel het nog erger is als men achter een zin 'grapje' schrijft.

'Goh, wat een domoor ben jij zeg. Grapje.'
Als ik in een laffe bui ben, zet ik het ironisch bedoelde wel eens tussen aanhalingstekens. Rutte is een 'uitstekende' politicus.
Maar die rarigheden lossen mijn probleem van het gebrek aan ironie op internet niet op.

Ironie is mijn levensbeschouwing, waarmee ik vooral bedoel dat ik niets serieus neem, maar tegelijkertijd ook wel.

Dat is waarom ironie zo'n krachtig stijlmiddel is; je kunt iets beweren wat je meent, maar ook niet meent. Dat ligt soms gevoelig en gevaarlijk, maar daarom hou ik ervan.

Het beoefenen van ironie is een kunst. Er zijn maar weinig mensen goed in. Ik faal daarin ook steeds.
('Grapje!' ;))

Als ik 'wat is het fascisme mooi hè?' zeg, wil ik dat de ander even opschrikt, een beetje lacht, omdat hij weet dat ik geen fascist ben. Maar tegelijkertijd hoop ik dat hij begrijpt dat ik op een vreemde manier gefascineerd ben door dat fascisme. Bij mij is de uitspraak 'mijn hobby is het fascisme' geen grap - ik wil van het fascisme alles begrijpen.

Ironie vereist kortom een elite van goede verstaanders en die ontbreekt bij de internetcommunity per definitie, omdat die gemeenschap uit een stelletje ongeregeld bestaat.

Connie Palmen hield eens een lezing tégen de ironie - ze haalde er de filosoof Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel bij - en ik zat toen naast Ischa Meijer, ironicus bij uitstek, die op dat moment haar minnaar was.

"Dit is allemaal ironie van Connie, dat begrijp je wel hè," zei Ischa. En ook: "Die filosoof verzint ze, hoor." Eigenlijk zat hij haar lezing te verpesten - ik meende zoiets bij Connie ook te zien - maar Ischa was te grappig.

Toen de lezing was afgelopen, zei hij: "Schatje, wat gebruikte je weer veel moeilijke woordjes. Wil je soms een woordenboek met je verjaardag?"

Uit die ironische zin sprak liefde.

 
Ironie is mijn levensbeschouwing, waarmee ik vooral bedoel dat ik niets serieus neem, maar tegelijkertijd ook wel.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden