Wat Amsterdam mist: de zelfmoordcapsule

Dagelijks een plan om de stad mooier te maken. Vandaag: de zelfmoordcapsule. Door schrijfster Renske de Greef en fotograaf en schrijver Jan Hoek.

null Beeld Renske de Greef en Jan Hoek
Beeld Renske de Greef en Jan Hoek

Voor alles bestaat een beschaafde oplossing in deze stad, alleen voor mensen die niet meer willen leven is het nog steeds vrij ingewikkeld. Er is een soort officiële weg, maar daarbij moet je zo veel papieren invullen dat je door die gedachte alleen al een oplossing wilt verzinnen. En daar gaat het mis.

Mensen springen van gebouwen, terwijl er net een achtjarig meisje voor het eerst alleen naar school loopt. Ze werpen zich voor treinen, met getraumatiseerde conducteurs en vertragingen als gevolg. Om maar te zwijgen over piloten die niet meer willen leven.

Zoveel makkelijker wordt het leven (en de dood), als er een capsule komt waar je je leven kunt beëindigen. Als je je paspoort scant en een ademtest doet, opent de deur na een uur bedenktijd. In de capsule is een scala aan knopjes. Of je nou rustig wilt inslapen met dolfijngeluiden of een snelle dood prefereert waarbij zwaarden je doorspiesen: er is voor ieder wat wils.

Aan het einde van het proces opent het hokje zich aan de onderkant, waardoor je overblijfselen door een tunnel naar de lava in het binnenste van de aarde rollen.

Heeft u een tip voor de schrijvers van deze rubriek? Mail naar wam@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden