Column

Was je net zo gelukkig als ik destijds, toen je het gaspedaal indrukte?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Nice - 14 juli 2016.

Tot slot: het vuurwerk. Een sterrenhemel. De sterren vielen veelkleurig uiteen als een feestelijke dans voor een oude revolutie die opeens teniet werd gedaan door het beestachtige dat door geen ster verlicht wil worden, maar de duisternis van de dood verkiest.

De dood als ster.

Het applaus van angst en duisternis - het zullen je vrienden maar zijn.

Wat brengt ze toch de dood?
Welk licht wil jullie God van de dood van kinderen?
Van de mannen en vrouwen die naar de sterren keken?
Als je gelooft, waar geloof je dan in, wanneer je de dood zo liefhebt?
Hoe voedzaam is wraak en haat als je zo vraatzuchtig haat en wraak tot voedsel neemt?

Er rijdt een vrachtwagen door de sterren heen.
De Verlichting moest vermoord.
De vuurpijlen liggen op de grond. Naast de geliefden, naast de homo's, naast de vrouwen, naast de vrijheid die gelukkig nog leeft.

Je besmet de vrijheid wel met een bedreigend virus.
Je wenst ons moedwillig allemaal te besmetten. Verkleed je je daarom elke keer weer als een dodelijke bacterie?

In welke soera's die dit rechtvaardigen heb je je gewassen?
Hoe luidden de gebeden waardoor je makkelijk het gas kon intrappen?
Hoe zag je paradijs eruit?

Ik ken het paradijs - jij niet!

Het paradijs is de Promenade des Anglais te Nice.
Op dat terras. Met een koele witte wijn. Uitzicht op zee.
Ik zat in Hotel Negresco. ­Verleidde een filmsterretje.
We keken uit op de Baie des Anges - de Engelen waren ons goed gezind.
Het linnen van het bed rook naar geluk en toekomst.
Orgasmes als een sterren­hemel.
Een druif ging in onze monden heen en weer. En we likten het zeezout van onze lichamen.
Vuurwerk.

Dat paradijs ken jij niet. En zul je nu nooit meer kennen.
Jij doofde de vuurpijlen met de dood.
Je wilde de revolutie die mijn paradijs mogelijk maakte, de hals afsnijden.
Jouw geloof is kakken op vrijheid om je dan ritueel te baden in poep, bloed en dood.

Was je net zo gelukkig als ik destijds, toen je het gaspedaal indrukte?
Hoe was het om sterren te zien doven en te merken dat je zelf opgevreten wordt door de dood?

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden