'Was de bouwput van de N/Z-lijn maar dichterbij'

AMSTERDAM - Een even raadselachtige als rampzalige verzakking treft de huizen tussen de Prins Hendrikkade en de Binnenkant, achter hotel Amrath. Als Arend Meischke door het raam uit zijn kantoor stapt, op het platje aan de achterkant van Prins Hendrikkade 125, betreedt hij een plek waar tweesteens muren doormidden geduwd zijn, bij de buren minstens zo erg als bij hemzelf. De muur die zijn terrasje afscheidt van de achterburen, is in tweeën gescheurd.

Soms zou hij willen dat de bouwput van de Noord/Zuidlijn iets dichterbij was, dan was er wellicht een duidelijke oorzaak geweest. Nu heeft Meischke, architect met kantoor aan huis, geen idee wat de oorzaak van de verzakkingen kan zijn. Het verdiepte achterhuis lijkt zich los te maken van het hoofdgebouw (anno 1650), en achter de Binnenkant is de beweging omgekeerd; alsof een enorme mol recht tussen de bebouwing een spoor heeft getrokken.

Wat Meischke weet, dankzij twee peilpunten in de omgeving, is dat het grondwaterpeil de laatste twee jaar is gedaald van plus tien centimeter naar min vijftig centimeter ten opzichte van NAP, maar ingenieurs en mensen van Waternet vertellen hem dat dat nog steeds 'binnen de norm' is.

Twee jaar geleden werd op nummer 127 de fundering hersteld. ''Dat ging met behoorlijke klappen gepaard, toen kreeg ik wat scheurtjes, maar de buren schoven de verantwoordelijkheid af. Die mensen zijn allang klaar, maar de verzakkingen zijn achter in hoog temp doorgegaan en de achterburen zakken naar mij toe.''

Hij praat al anderhalf jaar met buren en achterburen, maar het eindeloze overleg met de verenigingen van eigenaren vlot niet erg, temeer daar er geen duidelijke richting is voor een claim en de herstelkosten hoog zullen zijn. Meischke schat dat herfundering van zijn pand, en een zekere mate van herbouw aan de achterkant, hem al gauw anderhalve ton gaat kosten.

Bouw- en Woningtoezicht werkt volgens hem constructief mee en heeft een spoedaanschrijving gedaan voor het achtergebied, zodat vergunningen gemakkelijker loskomen. ''Maar het waardoor, dat zoeken ze niet uit, hebben ze de expertise ook niet voor.''

De architect heeft al vele mogelijke oorzaken de revue laten passeren. ''Misschien is er een oud riool in elkaar gezakt in het achtergebied. Of heeft de bouw aan de overkant van het Oosterdok invloed. Misschien dat het pompen in die bouwputten hier grondwater wegtrekt, maar hoe kun je dat ooit hard maken? Met de Noord/Zuidlijn bemoeien zich grote bedrijven en die weten het vaak ook niet.''

Sondering heeft uitgewezen dat de eerste zandlaag, op twaalf meter diepte, intact is. Best mogelijk dus dat de achterhuizen niet gefundeerd zijn. In ieder geval zakken de panden in de omgeving die opnieuw gefundeerd zijn, niet mee. Dus daar zal het op uitdraaien; Meischke moet aan een nieuw fundament.

En hij is een bescheiden mens: ''Ik kan wel hard roepen dat 'de gemeente' verantwoordelijk is, wat in Amsterdam vaak de reflex is, maar ik vind het hachelijk. Ik kan alleen maar zeggen dat het heel merkwaardig is dat we met z'n allen zo hard zakken. Een schuldige is er niet. En er moet snel iets gedaan worden.'' (ALBERT DE LANGE)

Arend Meischke bij de scheuren in zijn terrasmuur. Foto Marc Driessen Beeld
Arend Meischke bij de scheuren in zijn terrasmuur. Foto Marc Driessen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden