Wannemakers!

Slordig en amateuristisch

Op de kaart veel spelfouten, op het bord culinaire fouten. Hard brood, ongaar bladerdeeg, te zoute soep, een slappe meringue en een vloeibare soufflé. En dan die hardhouten banken....

De plaats waar eens H.J. Wijsman & Zonen, kooplieden in boter en kaas, zaten en later het Frans geleide restaurant d'Theeboom, waar ze de hightech ruimte ombouwden tot iets wat romantischer was, heeft weer een metamorfose ondergaan. De ruimte is hoger, want het valse plafond is eruit, er ligt nu een betonnige gladde vloer en het interieur heeft als thema hardhout: hardhouten stoeltjes, hardhouten barkrukken, een hardhouten bar. We zitten dus hard. Overmaatse lampen verlichten de hardhouten leestafel, de rest is vrij donker; kaarsjes moeten uitkomst bieden. De muziek is niet voor ieders oren, een soort popmuziek uit vervlogen jaren. We zitten alleen.

Bij Wannemakers! hinken ze op verschillende gedachten: ontbijt, lunch, diner, café, restaurant. Muziek en comfort zijn meer geschikt voor een café, maar ze willen wel erg graag een net restaurant zijn. Daarom vragen ze bij de amuse al of het gesmaakt heeft en vervolgens bij ieder gerecht of alles naar wens is en dan weer of het gesmaakt heeft. Ik word daar wat kriegel van. Als je nee zegt, krijg je problemen (en zij ook), als je ja zegt, lieg je als het niet zo is. En het is niet zo.

Wat afwijkend leggen ze je bestek op een apart langwerpig schaaltje; het brood bestaat uit bolletjes met zo'n harde korst dat ze niet te kauwen zijn. Ze proberen zich wel te onderscheiden. Na de voorgerechten wordt het brood overigens weggehaald, want Hollanders mogen geen brood bij het hoofdgerecht eten, zoals culinair beschaafde volken dat doen.

Ook de menukaart hinkt op twee gedachten: er zijn er twee, één met 'Onze favorieten' (à la carte) en één À la carte. We kiezen van beide.

Om te beginnen de tarte Tatin van witlof met Waldorfsalade en aceto-balsamicostroop: een hoog bouwsel met een zompig en ongaar rondje bladerdeeg eronder (€9,50). De zusters Tatin zouden zich schamen. De combi lof-Waldorf is trouwens vreemd.

De rouleau van pulpo met groene aspergeflan, kruidensla en kappertjescrème blijkt een soort mousse met stukjes octopus eromheen. Geen rouleau (dat hoort iets opgerolds te zijn), geen smaak ook trouwens (€9,25), maar het staat wel mooi op de kaart.

De strandkrabbensoep is flink gevuld met schaal- en schelpdieren; ernaast ligt wat ze een sandwich van kreeft noemen, een baksel dat aan Chinese garnalentoast doet denken, maar niet aan kreeft. Het is knapperig en vettig, maar voegt niets toe (€9,50).

En dan de ravioli van ossenstaart met paddenstoelen, spinazie en truffeljus: niet eens zo gek, maar een wel erg zware saus en net als de soep veel te zout (€12).

Een favoriet als hoofdgerecht is de snoekbaars met citroenrisotto, minicourgette, taggiasche olijven en antiboise: een flink gebakken stuk vis op een saai smakende, zelfs wat waterige risotto, die nauwelijks wordt opgepept door het garnituur (€19,50). Als combinatie niet goed doordacht. En rondjes uit een grote courgette gesneden zijn geen minicourgettes!

De eendenborst met aardpeer, falafel, sojasaus en sesamstengel is nog redelijk vergelijken met het vorige gerecht, al had de vette kant van de borst wat meer uitgebakken mogen zijn. Nu leg je die gewoon terzijde.

En zo kom je bij de nagerechten. Het trio van abrikoos (buiten het seizoen!) is een waagstuk: een soufflé, gelei en parfait (€7,50). Geen van drieën smaakt ergens naar en de soufflé is volkomen vloeibaar: warme vla met een korstje. De limoncellotaart met een slappe meringue, een glaasje blauwe bessen en warme limoenstroop (hoe kom je er op) kan ons niet behagen (€6,50). Bij de koffie krijgen we een stukje van hun brownie: die is prima. Hoogtepunt van de avond!

Het doet erg amateuristisch aan, erg provinciaals ook. De kaart zit vol spelfouten: gratiné ipv. granité (iets heel anders), merengue (een dans) ipv. meringue (eiwitschuim), topinambur ipv. topinamboer of t

opinambour, melous- ipv meloesuitjes, Vahlrona ipv. Valrhona, tomatenyam voor tomatenjam (?). Er wordt gespeld zoals er gekookt wordt. Slordig en amateuristisch. Op de rekening is een glas wijn vergeten ook. Het is allemaal niet verheffend en als je daar twee uur met houten billen op het hardhout voor hebt gezeten, ben je blij als je weer weg mag.

6

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden