Plus

Wakker worden in het land van Wilders? 'Plan b: de achterdeur'

Waar Geert Wilders het sentiment van de boze witte man bespeelt, roert zich aan de andere kant van het politieke spectrum de boze bruine man. 'Ik ben hier geen logé.'

Fenna Ulichki, Ronnie Naftaniel, Ian van der Kooye en Quinsy Gario (vlnr)Beeld Maarten Brante

Het zaaltje is klein, de belangen groot. In De Nieuwe Liefde zitten op een rijtje: de angry young men Ian van der Kooye (oprichter en strateeg van Artikel1) en Quinsy Gario (Zwarte Piet is racisme), en de oudgedienden Fenna Ulichki (stadsdeelbestuurder in West voor GroenLinks) en Ronnie Naftaniel (voormalig directeur van de joodse belangenbehartiger Cidi).

Gespreksonderwerp van de avond in het centrum voor debat en bezinning: identiteit in verkiezingstijd, strategieën van minderheden.

Met andere woorden: wat doe je als in de verdomhoek terecht bent gekomen? Een partij oprichten van boze bruine mannen en vrouwen?

Waarom, vraagt Ulichki zich af, wordt hun onbehagen door de premier van het land eigenlijk afgedaan met de woorden 'Normaal. Doen.'? Terwijl niemand zich afvraagt waarom het hele land op zoek is naar de sentimenten van de 'boze witte man'?

Ongemakkelijk gevoel
Ze kent ze uit haar omgeving: de mensen die met angst en beven 15 maart afwachten. Wat gaat er gebeuren als we straks met zijn allen wakker worden in het land van Geert Wilders? "Sommige mensen," zegt ze, "spreken al over een plan B: de achterdeur. Het is de komende weken erop of eronder."

Maar een partij als Denk of Artikel 1?

Tof wijf, denkt Ulichki als ze Sylvana Simons hoort. Dappere vrouw. Maar als ze mannen als Tunahan Kuzu van Denk op televisie uitsluitend hoort praten over de belangen van Turken en Marokkanen bekruipt haar 'een ongemakkelijk gevoel'.

Hoe zal ze dat eens vriendelijk formuleren?

Ulichki: "Ik vind dat, eeeh, populistisch."

Gelijkheid en emancipatie
Tegen het zere been van Van der Kooye, met zijn Artikel1 afsplitsing van de afsplitsing Denk, al mogen we dat van hem zo niet noemen. Een voormalig teleurgesteld PvdA'er ook.

Zijn partij komt niet op voor één specifieke etnische groep, zegt hij ("Sylvana en ik zijn de enige Surinamers op de lijst"), maar voor de gelijkheid en emancipatie van alle mensen.

"Ik zie in de Kamer nauwelijks mensen die lijken op mij," zegt hij. "En als ik ze zie, zijn het mensen die door hun partij gedwongen worden een geassimileerd praatje te houden."

Hij heeft er genoeg van zich aan te passen aan 'de heersende norm van heteroseksuele blanke mannen van middelbare leeftijd'. Wie begrijpt in de politiek zíjn pijn of doet daar in elk geval een serieuze poging toe?
De mensen zouden eens moeten begrijpen: "Ik ben hier geen logé."

Politiek van buitenaf
Gario houdt het eenvoudig. Ooit wilde hij zelf een politieke partij oprichten, maar dat mocht hij, na alle ophef rond zijn acties tegen Zwarte Piet, niet van zijn moeder. En daarom stemt hij straks op Simons van Artikel 1. Niet omdat hij het met haar eens is, maar gewoon: omdat het land volgens hem staat te springen om een zwarte vrouw als fractievoorzitter.

"En daarna zien we wel weer verder."

Naftaniel, senior van het gezelschap, hoort het hoofdschuddend aan. Politieke organisaties die zijn georganiseerd langs etnische lijnen zullen altijd marginaal blijven, zegt hij. "De politiek is veel beter van buitenaf te bereiken."

Heeft hij zelf jaren gedaan.

Zwarte Piet? "Quinsy Gario heeft met zijn actiegroep oneindig veel meer bereikt dan een partij in de Kamer met één of twee zetels ooit voor elkaar zal kunnen krijgen. Als je iets aan de kaak wilt stellen, moet je toegang zien te krijgen tot zo veel mogelijk partijen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden