Opinie

'Waarom zou je schikken als álles mogelijk is?'

Voor de generatie van Gemma Span (28) heeft 'je tevreden stellen' een negatieve bijklank. Ze voelt net als Parool-columnist James Worthy de ophitsende adem van ambitie in haar nek.

null Beeld Mike Ottink
Beeld Mike Ottink

De allesverslindende ambitie. James Worthy wil eraan ontglippen, schrijft hij in zijn column. Ik snap het, want ook ik - generatie- en stadsgenoot - voel de ophitsende adem van de ambitie in mijn nek. Maar hoe brengen we die tot zwijgen? Niet door weg te lopen. Door te blijven staan.

Een jaar geleden las ik in Het Parool de uitspraak van modeblogger en ondernemer Anna Nooshin: "Ik heb altijd gedacht dat als je content bent, er niks meer te behalen valt. Dus het lijkt me een naar gevoel."

In haar woorden herken ik de generatie waartoe wij beiden behoren. Een generatie die - zo merkt ook James - vergeten is wat het betekent om tevreden te zijn. Sterker: voor wie 'je tevreden stellen' een negatieve bijklank heeft. Iets waar je een naar gevoel van kunt krijgen.
Het verwondert me al een tijdje. Tevredenheid, dat is toch juist iets goeds? Hoe komt het dat we die betekenis zijn kwijtgeraakt? En zou het ons niet veel gelukkiger maken als we die zouden terugvinden?

De oorzaak is de gigantische hoeveelheid mogelijkheden die wij voor onze kiezen krijgen. Die leidt ertoe dat we gaan streven naar méér, naar de top zelfs, in plaats van genoegen te nemen met hoe het is. Want waarom zou je je schikken als álles mogelijk is?

Perfecte levens
Bovendien: die ideale optie lijkt nog binnen handbereik ook. We zien het immers overal om ons heen: op tv, Facebook, Instagram. De alomtegenwoordigheid van deze perfecte levens van anderen drukt ons telkens weer met de neus op ons eigen imperfecte leven, terwijl het de illusie van bereikbaarheid versterkt.

En zo leggen wij, de prestatiegeneratie, de lat voor onszelf heel erg hoog. De ophitsende adem van onze zelfopgelegde ambitie jaagt ons vooruit. Strak gericht op een punt op de horizon, buiten ons blikveld, waar het gras groener is en wij mooiere, betere en succesvollere versies van onszelf zijn. Dáár moeten we naartoe. In volle sprint.

Nou, nee dus. Niet altijd tenminste. Want genoegen nemen met wat je hebt, dat is precies wat tevredenheid is. Het is een staat van vrede, van gemoedsrust, van voldoening vinden in wat er is. Eerlijk gezegd klinkt het mij heerlijk in de oren. Eventjes niet onophoudelijk najagen wat ogenschijnlijk beter is, maar besluiten dat datgene wat er is, genoeg is, en daar vergenoegd mee zijn. Het voldoende vinden en daar voldaan mee zijn.
De woorden zeggen het al.

Maar toch is hun connotatie veranderd, door de jaren heen. Schikken is verworden tot iets waar we op neerkijken. Terwijl het zo positief begon: schik hebben in de situatie, plezier beleven aan zaken die er zijn. Hoe krijgen we dat weer terug?

Pas op de plaats
Het mooie is: we hebben het zelf in de hand. Tevredenheid bestaat bij de gratie van de houding die men tegenover de werkelijkheid inneemt, lees ik op Wikipedia. Het zijn niet de omstandigheden die tevredenheid teweegbrengen, het is de instelling van het individu die haar veroorzaakt.
"Jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk," zegt Nooshin. Dat ben ik roerend met haar eens. Maar hoe bereik je dat geluk? Niet door altijd maar te blijven sprinten naar de door jezelf geschetste horizon. Maak juist ook eens pas op de plaats. Wend je blik af van waar je naartoe wilt, en bekijk eens waar je bent. Kijk rustig rond naar wat er is, niet wat er kan zijn.

Kauw op het leven. Proef het. Het smaakt goed genoeg.

Gemma Span Beeld .
Gemma SpanBeeld .

Gemma Span

Communicatiemedewerker in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden