Waarom Roskilde het beste festival ter wereld is

'Je moet meegaan, jongen, Roskilde is het beste festival van de wereld. Een schitterende organisatie, een ruim terrein en de bands spelen er langere sets dan op andere festivals. Bovendien is er superlekker eten en word je niet met publiciteit rond je oren geslagen. En - het zal je misschien interesseren - de knappe vrouwen zijn er ruimer gezaaid dan waar ook.'

Sfeerbeeld van Roskilde. Beeld getty
Sfeerbeeld van Roskilde.Beeld getty

Deze veteraan - 46 lentes jong en een festivalverleden over de hele wereld - moet bekennen: Roskilde is 'one of a kind', ook voor die zeurende veertigers die 'niet meer tegen de massa kunnen' en het 'allemaal wat te veel van het goede' vinden.

Het Deense Roskilde festival, dat bij de eerste editie in 1971 nog 'Paradise' heette en The Kinks als headliner had, onderscheidt zich van andere festivals door de inzet van inmiddels 20.000 vrijwilligers. Verenigingen uit Kopenhagen en omgeving staan in voor de tientallen eet- drankkramen, bars, chillzones, infostands en zelfs een bibliotheek. Het vierdaagse festival met acht podia waarop dit jaar naast Bruce Springsteen, The Cure en Jack White traditioneel ook heel veel Scandinavische acts prijken, staat in het teken van diversiteit, duurzaamheid en ecologie.

Geen winstbejag
De opbrengst van deze happening, die voor duizenden échte festivalfans vier dagen voor de eigenlijke festivalstart al op de campings begint, gaat integraal naar verscheidene cultuur- en goeddoelorganisaties. Niettegenstaande Roskilde samen met Rock Werchter en Sziget tot de Big Five van de Europese festivals behoort, sijpelt de oorspronkelijke gedachte van een festival van en voor hippies tot vandaag door.

De Souzafonist van The Roots. Beeld ap
De Souzafonist van The Roots.Beeld ap
Bruce Springsteen en Little Steven. Beeld ap
Bruce Springsteen en Little Steven.Beeld ap
Santigold. Beeld getty
Santigold.Beeld getty
Bon Iver. Beeld ap
Bon Iver.Beeld ap
Deelnemers in het gelid voor de Naked Run op Roskilde. Beeld epa
Deelnemers in het gelid voor de Naked Run op Roskilde.Beeld epa


Naked Run
Je ziet ze nog wel op het festival, de inmiddels zestigers geworden 'Peace and Love'-oudstrijders en vrouwen met een gebeitelde glimlach, Indische gewaden en ongekamd okselhaar. Maar de doorsnee festivalbezoeker is rond de twintig, blond, welgesteld, heeft de geur van patchouli nooit gekend en verkiest sloten Tuborg boven een jointje. De 'naked run' op de laatste festivaldag, waarbij honderden ongewassen jongelingen zich in hun blootje de ziel uit hun lijf lopen om als eerste over de meet te komen en zo een entreebewijs voor volgend jaar te bemachtigen, herinnert nog aan de beginjaren van het festival.

Kaleidoscoop van creativiteit
Maar zodra je op het uitgestrekte terrein komt, word je wel ondergedompeld in een georganiseerde chaos, een sfeer van zelfredzaamheid en commercie als middel maar niet als doel, een kaleidoscoop van creativiteit en goede bedoelingen die wonderwel nergens klef overkomt. Wat meteen opvalt, is dat er buiten Tuborg geen sponsors zijn, dus word je ook niet belaagd door promoteams die je gsm-abonnementen proberen aansmeren of de nieuwe Fanta laten proeven. Wel kan je leren hoe je groenten en kruiden kweekt in bloembakken, kan je al fietsend je gsm opladen, zijn er een zwem- en een visvijver (die eerste met badmeesters die beschonken zwemlustigen uit het water houden) en is er zelfs een 'poetry hall' waar je op PC's een gedicht kan schrijven en uitprinten of een boek uit de bibliotheek nemen en in relatieve stilte chillen. Opmerkelijk: na vier dagen lijkt geen enkel boek uit de bibliotheek verdwenen.

Hardcoreband Refused. Beeld getty
Hardcoreband Refused.Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
Behemoth. Beeld getty
Behemoth.Beeld getty
Björk. Beeld epa
Björk.Beeld epa


Komen eten
Wat Roskilde verder nog onderscheidt van andere festivals? Bijna alles, eigenlijk. Behalve op de uitverkochte zaterdag met topper Bruce Springsteen - die als enige erin slaagt het hele veld van het hoofdpodium in te palmen - heb je opvallend veel ruimte. Akkoord, bij Janelle Monae en Hank3 (de rebelse kleinzoon van Hank Williams) staan respectievelijk de Arena- en Odeon-tenten tsjokvol, maar daarbuiten weet je altijd wel een plek te vinden waar je met zes man comfortabel kan zitten én van de muziek genieten. Hier mag je met plooistoelen, paraplu's en professionele camera's wél nog op de wei.

Maar wat het meest in het oog, en de neus springt, is het overweldigende aanbod aan eten. Een Thaïse curryschotel, Mexicaanse taco's, fish & chips, Zweeds rendier, Dixie burger, gumbo soup, broodje rosbief, sushi, vegetarische schotels? You name it, they got it. Alles piekfijn verzorgd, uit open keukens waar de hygiëne dagelijks wordt gecontroleerd: het lijkt wel of hier stiekem een kookwedstrijd wordt gehouden. Bovendien streeft men er hier naar alles vers en organisch te houden en zoveel mogelijk met producten van Deense oorsprong te werken. Het aanbod op Belgische festivals, met Hollandse frieten, een diepvrieshamburger en een verlepte deegflap die zich pizza durft noemen, dat schrikbeeld is hier ver weg.

Recycling
En of het daar een beetje schoon is? Het systeem waarbij asielzoekers, daklozen en anderszins minderbedeelden worden ingezet om drankbekers op te halen waarvoor ze statiegeld ontvangen, kan je een vorm van zachte vernedering noemen. Maar niemand wordt ertoe gedwongen en het zorgt er wel voor dat na vier dagen de wei er niet als een vuilnisbelt bijligt. Op de campings daarentegen is het een zootje van je welste waardoor je je afvraagt of de groene gedachte kan werken zonder een vorm van dwang of compensatie. Hier worden na het festival geen tenten in de fik gestoken omdat de jongelui te lam zijn om ze terug naar huis te sleuren: tenten, slaapzakken en matten kan je in containers deponeren. Die spullen worden gecontroleerd en gewassen en gaan naar de daklozen uit de regio.

Blote billen
Hoe dat nu zit met de fauna? We moeten er geen doekjes om winden: de concentratie bloedmooie en stijlvolle vrouwen overstijgt hier je stoutste verwachtingen, en ik veronderstel dat hetzelfde geldt voor de mannen. Wie het echter niet begrepen heeft op alle variaties van blond en blauwe ogen, zal hier op zijn visuele honger blijven zitten. Voor de gluiperds onder jullie: Deense jongedames deinzen er niet voor terug om daar waar mannen het lid uit de broek halen en tegen een omheining plassen, ook ongegeneerd de broek te laten zakken en gehurkt de natuur zijn gang te laten gaan. Om die reden zijn de omheiningen sinds enkele jaren overigens ondoorzichtige grafittimuren geworden zodat de blikken van anatomisch geboeide omwonenden worden geweerd.

Groot gelijk
Op zondag, de laatste festivaldag, en ook dat is bij mijn weten uniek, mogen zestigplussers uit het gratis op de weide. Je hoeft je daarvoor dus niet in de gunst te werken van de lokale politici of middenstand van, ik zeg maar iets, Werchter. U heeft het al gemerkt: het Roskilde-model zorgt voor een unieke festivalbeleving die overal navolging verdient.

null Beeld getty
Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
M83. Beeld getty
M83.Beeld getty
The Cure. Beeld ap
The Cure.Beeld ap
null Beeld epa
Beeld epa
Zangeres beth Ditto van Gossip. Beeld getty
Zangeres beth Ditto van Gossip.Beeld getty
null Beeld epa
Beeld epa
Jack White. Beeld epa
Jack White.Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden