Lezersbrieven

Waarom moet altijd eerst iets ergs gebeuren?

De gemeente heeft van het Sloterstrand een evenemententerrein gemaakt. Dan moet je ook handhaven. Twee lezers reageren op de verdrinkingsdood van de vijfjarige Kauane.

In de Sloterplas verdronk vorige week een 5-jarig meisje Beeld Hanneloes Pen
In de Sloterplas verdronk vorige week een 5-jarig meisjeBeeld Hanneloes Pen

Triomfantelijk werd in mei in Nieuw-West de originele naam 'Sloterstrand' onthuld. Nu is er een meisje dood. Verdronken aan dat geweldige, nieuwe Sloterstrand. Ik zag afgelopen zondag hoe het meisje uit het water werd getild door een duiker van de brandweer. Ik krijg het beeld niet van mijn netvlies, de kreet van de moeder niet uit mijn oren. Wat een verdriet.

Ja, ouders zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor hun kinderen. Maar bestuurders zijn niet alleen verantwoordelijk voor het realiseren van de artist's impressions die ze zelf laten tekenen, ze zijn ook verantwoordelijk voor de werkelijkheid die volgt op het realiseren van die brochures.

Op de artist's impressions van het Sloterstrand staan ongetwijfeld gezinnetjes die zich keurig gedragen. Gezellig druk, niet te vol. Zon, ijs, parasol. Vanuit de centrale stad is er 2,5 miljoen euro naar het ontwikkelen van de Sloterplas gegaan. Belangrijke reden daarvoor: ontlasting van de binnenstad. De binnenstad is te vol, en dat brengt overlast met zich mee. Veel mensen = overlast en gedoe.

Prachtplek
De voormalige Varkensbaai is een prachtplek, en dankzij de tonnen die er ongetwijfeld tegenaan zijn gegooid, is het er nog mooier geworden. Bovendien is er geld om elke ochtend een schoonmaakploeg langs te sturen, is er geld voor een megamosselexperiment om blauwalg tegen te gaan en wordt af en toe het strand afgezet om weer een (zieke?) boom te snoeien of te kappen. Als het maar poremt.

Maar ja, het leven is geen plaatje. Een plek in de stad is geen brochure. In de werkelijkheid gaat de zon onder en komen er groepen met soundsystems feesten organiseren, moet de politie komen om vechtende jongeren uit elkaar te halen.

In het echt is het op mooie dagen zo druk dat iedere moeder die tien seconden haar ogen op iets anders laat vallen dan haar kind, dat kind kwijt is. Waarom moet het altijd zo zijn dat er eerst iets ergs moet gebeuren voor er actie wordt ondernomen?

Ik woon bij het Sloterstrand en heb de transformatie zien gebeuren. Vorig jaar was het helemaal bal: toen lokte de gemeente al wel de stad naar het strand, maar was er helemaal geen handhaving.

Een plan
Al ruim een jaar probeer ik ambtenaren aan het verstand te peuteren: als je zo'n plek maakt, met zulke aantrekkingskracht, dan moet je ook een plan hebben voor de negatieve consequenties. Dan moet je ook dealen met de overlast, dan moet je ook handhaven, dan moet je een plan hebben voor extreme drukte. Het is me niet gelukt om, via ambtenaren, de bestuurders te overtuigen.

Al trekt er één naakte vijftiger baantjes in het Brediusbad, er moet een badmeester naar kijken. Als je als burger een evenement in de stad organiseert waar op het drukste moment meer dan 100 mensen zijn, moet je een vergunning aanvragen en ga je door de gemeentelijke mangel. Komen er meer dan 1000 mensen, moet je verplicht een EHBO'er neerzetten.

De online en offline reclamecampagnes van de gemeente om de hele stad naar het Sloterstrand te trekken, hebben goed gewerkt. Op mooie dagen zitten er zo tweeduizend mensen. En daarmee is het Sloterstrand niet meer een gemiddelde waterkant; de gemeente heeft van het Sloterstrand een evenemententerrein gemaakt.

Toezicht
Maar kennelijk hoeven bestuurders niet te voldoen aan de eisen die ze burgers en ondernemers opleggen bij het organiseren van evenementen als 'dagje aan het strand, verwacht bezoekersaantal 2000 mensen'.

Ze weten dat veel mensen veel gedoe oplevert. Ze weten dat op drukke zwemplekken de kans op verdrinking aanzienlijk is. Maar ach, ambulances, een duiker die een klein, slap meisje uit het water haalt, een moeder die in elkaar stort, politieagenten die elkaar troosten - dat staat niet mooi in een brochure. Daar krijg je je project niet mee verkocht.

De nachtelijke versie van het Sloterstrand is ook nergens getekend. Feest, fik, drugs, ruzie, vechtpartijen. Een tragedie in het donker, in het zand, ligt ook op de loer.

Ik zag stadsdeelbestuurder Achmed Baâdoud nu zeggen dat Nieuw-West al maanden wacht op beleid over toezicht op zwemwater van de gemeente. Alsof Nieuw-West een stempel van de gemeente nodig heeft om een badmeester in te huren. Wat een onzin. Vanaf het moment dat het plan voor het Sloterstrand postvatte, had ook het organiseren van veiligheid gestart moeten worden.

Bestuurders, alsjeblieft. Je prestigeproject heeft na oplevering een werkelijkheid.
Kees Heus, Amsterdam

Bloemen voor het overleden meisje Kauane. Beeld Maarten Brante
Bloemen voor het overleden meisje Kauane.Beeld Maarten Brante

Op het netvlies gebrand

Aan de schitterende zonnige zondag waar een moeder heerlijk met haar dochtertje aan het genieten was op het strandje kwam een verschrikkelijk einde. Een gebeurtenis waarvan wij getuige waren. De grootste angst van iedere ouder om je kind kwijt te raken. Binnen een paar seconden... ja, zo snel kan het gaan.

Het gebeurde hier en helaas met een fatale afloop. En dat op maar enkele meters van ons vandaan. Toen de ambulance, vele politie-agenten en het duikersteam van de brandweer binnen enkele minuten met sirenes tegelijk arriveerden, beseften we dat er iets goed mis was.

Tranen
En toen ging het snel. De beelden staan op ons netvlies gebrand, tranen liggen nog steeds aan de oppervlakte en we horen de noodkreten van de moeder nog in ons hoofd. Maar zo staat deze gebeurtenis ook op het netvlies gebrand en in het geheugen gegrift van de brandweerduiker die het meisje gevonden heeft in het water.

Mijn man zag hem daarna huilend in de brandweerwagen zitten, omringd door troostende collega's. Hij zal ook zeker slecht hebben geslapen die nacht. Mijn man zei: "Ik ken hem niet, maar ik zal deze man nooit vergeten!"

Deze brandweerduiker is natuurlijk niet de enige die hulp heeft verleend. Ook de vele andere hulpverleners die direct of indirect hebben geholpen, zal dit verlies emotioneel bijblijven.

Waardering
Mensen kiezen dit beroep omdat zij goed willen doen en hulp willen verlenen aan de medemens. Dit is niet zomaar een vak. Maar helaas wordt dit vaak niet ingezien. Kritiek over welke hulpverleners dan ook is te vaak misplaatst - en ze kunnen vaak nog een grote mond krijgen ook.

Maar de impact op mensen die dit soort gebeurtenissen van zo dichtbij meemaken is niet niets. Er mag wel wat meer besef en waardering komen voor wat deze mensen doen en wat voor emotionele lading dit voor hen heeft.

Respect en een grote dankjewel voor jullie allen die dit soort beroepen uitoefenen. En sterkte bij de verwerking van dit soort intense gebeurtenissen. Ook heel veel sterkte voor de ouders, familie en vrienden van het meisje Kauane.
Modesta van Otegem, Amsterdam


Zie ook: Wie is verantwoordelijk voor de veiligheid van zwemplekken? en: Waarom zwemmen in open water gevaarlijk is

Elke middag het laatste nieuws uit Amsterdam ontvangen? Schrijf je nu in voor de gratis nieuwsbrief van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden