Waarom merk ik dat het not done is om in Amsterdam te ventileren dat die Obama een reuze tegenvaller is?

Obama. Tja ... Zou het misschien mogelijk zijn, en ik durf het bijna niet op te schrijven, dat deze geweldige redenaar, deze icoon van hoop, dit fenomeen, misschien niet zo'n goede president is?

Ook ik zat klaar om drie uur 's nachts. Eerlijk gezegd merkte ik niet meteen dat het mis was. Ja, mij viel ook op dat Obama moe oogde, en dat zijn timing slordig was, maar ik vond domweg dat Romney de betere oplossingen naar voren bracht. De presentatie kon me niet eens wat schelen. Dat iemand beter kan praten dan iemand anders, er knapper uitziet, sneller reageert, meer humor heeft, zijn pakken bij een kleermakertje in Dayton, Ohio laat maken en een bloedmooie vrouw heeft, zal me een zorg wezen als je ziet hoe Amerika eraan toe is. Dan wil je dat Batman uit die grot komt om Gotham City te redden!

Maar Obama leek plotseling te zijn bevangen door de bespottelijkheid van het bestaan en stamelde zich door het - sst, niet verder vertellen - nogal saaie debat.

Wat moet ik nu met Obama? Hij was ook mijn knuffeltod. Hij leek gedecoreerd met alles wat een mens sympathiek kan maken. Hij glansde van de hoop en hij schonk in overvloed grote glazen zelfvertrouwen die we dronken als champagne. En wat een begenadigd spreker was hij. Cicero eat your heart out! Zijn speech-schrijver kwam in aanmerking voor de Nobelprijs voor literatuur, wat mij betreft. Maar tijdens de afgelopen Democratische conventie was de mooie speech met meel geschreven. Dat was al een signaal.

Kan hij die baan wel aan? Gaat het beter met Amerika? Is er minder armoede? Mitt Romney had daarover een aantal sterke punten. Ik ben onmiddellijk bereid aan te nemen dat het Obama's schuld niet is, maar toch ...

Waarom merk ik dat het not done is om in Amsterdam te ventileren dat die Obama een reuze tegenvaller is? Waarom heeft iedereen er de pest over in om te erkennen dat Romney misschien de betere oplossingen heeft? Wat is pijnlijker? Dat Obama straks president wordt en dat wij dan wellicht de deconfiture meemaken van wat eens ons symbool van hoop was, of dat hij nu niet gekozen wordt en ons een ramp bespaard blijft?

Misschien zijn we de knuffeltod ontgroeid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden