Waarom mag een wielrenner wel een pijnstiller slikken, maar geen bloeddoping gebruiken?

Ik behoor tot de kleine categorie mensen die, tegen beter weten in, willen volhouden dat Lance Armstrong onschuldig is.

Ik heb het rapport niet gelezen, maar ik vernam dat Lance alleen schuldig is bevonden doordat een groot aantal oud-renners onder ede hebben verklaard dat hij doping gebruikte. Rechtstreeks bewijs ontbreekt.

Ik begrijp dat die oud-renners onder grote druk stonden, maar desondanks wordt Lance dan toch door zijn eigen kameraden verraden. Daar kan ik slecht tegen.

Wanneer je met Lance in het complot hebt gezeten, wanneer je aan hem hebt verdiend en wanneer je hebt gezworen dat je altijd je mond zult houden, moet je je daaraan houden. De omertais heilig.

Als ik naar een maffiafilm kijk en de godfather schiet iemand neer die de omerta heeft verbroken, sympathiseer ik altijd met de godfather. Verraad behoort tot de slechtste eigenschappen van de mens en mag flink worden gestraft.

Dat de wielersport door en verrot is, geloof ik ook niet. Ik meen dat we het gevaar van dopinggebruik namelijk overdrijven. Dat je aan te veel doping kunt sterven, lijkt me duidelijk. Maar heel veel doden zijn er niet gevallen. En dat doodsgevaar maakt het bovendien juist spannend.

Daarom kijk ik graag naar Formule 1-races. Eigenlijk haat ik het om naar sporten te kijken waarin een mens moet lijden, dat is namelijk altijd saai, maar het wordt genietbaar als een mens door eigen schuld De Dood kan ontmoeten. Een wedstrijd moet je ook van de dood weten te winnen. Daar krijg je ook goed voor betaald.

Ik heb nooit begrepen waarom een wielrenner wel een extra oor mag, 'het oortje', maar niet wat extra uithoudingsvermogen in de vorm van wat bloed; waarom een wielrenner wel een pijnstiller mag slikken, maar geen bloeddoping gebruiken.

Je kunt een kind uitleggen dat je sterft wanneer je te veel pillen slikt. Als een wielrenner dat dan toch doet - omdat hij bijvoorbeeld binnen korte tijd rijk wil worden - dan weet ik niet waarom ik medelijden met hem moet hebben als het fout gaat. Hij nam zelf het risico.

Armstrong had kanker. Hij heeft de dood in de ogen gekeken - en won. Hij wist vervolgens wat hij deed: hij speelde weer met zijn leven, verdiende daar goed mee, en hielp het kankeronderzoek.

Zo'n man heb ik liever dan een verrader.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden