Waarom ik geld uitgeef aan het laten thuisbezorgen van stapels oud papier

Jeroen Wollaars, verslaggever bij NOS Nieuws, schrijft wekelijks op woensdag een column in Het Parool over media en de ontwikkelingen in de digitale wereld. Voor tips is hij te bereiken op j.wollaars@parool.nl.

Jeroen WollaarsBeeld Floris Lok

Collega Eelco Bosch van Rosenthal richtte onlangs een slachting aan. Geen paniek: op Twitter. Hij kondigde aan dat het volstrekt idioot is meer dan duizend mensen te volgen (is het ook) en maakte schoon schip. Of schoon scheepje, want hij volgt nog altijd 849 mensen, ruim boven het gemiddelde van 102.

Nou wil ik u hier niet vermoeien met door televisieverslaggevers geknakte ego's (hoewel de verleiding groot is, ik geef toe), maar wel met de reden waarom @eelcobvr dit deed. Omdat - ik kan niet citeren, want meneer heeft de neiging zijn tweets te verwijderen - hij door al die berichten van al die mensen geen tijd meer had om al die goede artikelen te lezen die rondgingen.

Want hoewel mensen nogal eens de neiging hebben het medium te gebruiken voor de allerindividueelste expressie van het allerindividueelste narcisme, is het ook vaak een uitstekende nieuwsbron.

Er worden zo veel goede artikelen rondgetwitterd, dat ik me steeds vaker afvraag waarom ik het allemaal van papier zou lezen. Waarom ik geld uitgeef aan het laten thuisbezorgen van stapels oud papier, die ik door het overaanbod toch niet weggelezen krijg. Met mensen die klagen over de deplorabele staat van de journalistiek, ben ik het dan ook half eens: ik heb nog nooit zo veel journalistiek tot me kunnen nemen als de afgelopen paar jaar.

Waarom ik toch mijn abonnementen houd? Omdat ik één probleem heb, waar ik me een beetje voor schaam. Ik merk dat ik minder lekker van schermen lees dan ik zou willen. Ik bedoel: ik ben wel eens met mijn iPad in bad gaan zitten, maar dat was toch meer een oefening in geconcentreerd-dure-spullen-niet-natmaken dan lekker lezen. Op de wc tuur ik minder lekker naar mijn schermpjes sinds ik weet dat alle microfoons en camera's op afstand kunnen worden aangezet. En op de bank gaat het beter, tot mijn toch al korte spanningsboog verder uitgedaagd wordt door binnenkomende mails, whatsappjes, tweets.

Daar schaam ik me voor, omdat ik vínd dat ik papierloos door het leven zou moeten kunnen gaan. Alles op tablets, in e-books, via Twitter: het lijkt me geweldig. Maar het lukt me niet. En het lukt jongere mensen vast wel. Denk ik dan. Gefrustreerd.

Een luxeprobleem? Misschien. Of de eerste tekenen van de midlifecrisis.
Toch Eelco eens vragen hoe je daarmee omgaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden