Column

Waarom? Geen antwoord voldoet

Theodor HolmanBeeld Wolff

Manchester. Een popconcert. Een stadion vol. Veel kinderen ook. Dan een explosie! Vervolgens de onzekerheid. Om alles: wie zijn er dood, wie leven nog, was het een aanslag, was het een ongeluk? Onzekerheid verdubbelt elke angst.

Stel je voor dat het een bom was.

Wie heeft de bom gemaakt? Wie heeft hem af laten gaan? Om welke reden? Je durft niks te zeggen, je durft ook niets te denken. Onzekerheid vreet je op.

Je hart begint te breken. Je hoort van kinderen die zijn omgekomen, van ouders die op die kinderen wachtten. Je probeert een antwoord te vinden op de vraag: waarom? Geen antwoord voldoet.

Het zal toch niet een terroristische aanslag zijn?

Je wilt het niet denken, en het is ook moeilijk. Of eigenlijk: misschien is het wel te makkelijk om meteen te vermoeden dat het een terroristische aanslag is.

Waarom willen terroristen onze wereld toch veranderen in een hel?

Omdat hun eigen leven een hel is? Omdat ze wraak willen voor wat ze is aangedaan? Van wie krijg je, als terrorist, waardering? Is er echt iemand op deze aarde die zegt: "Je hebt kinderen omgebracht voor de goede zaak, bij een concert van een tieneridool. Heel goed, hoor."

Wie de hoer speelt voor de dood, leeft al niet meer, zelfs als hij nog leeft. Hij probeert wat aan de dood te verdienen en begrijpt niet dat hij uiteindelijk niets krijgt.

De dader zal zichzelf waarschijnlijk hebben omgebracht. Het is zijn laatste wraak, want zo kunnen we hem niet straffen.

Zo groeit onze haat. We zullen ons straks kleden met wraak, we zullen wraak eten en we zullen wraak nemen. 'Bezing de wrok, godin, van onze kinderen,' variëren we op Homerus.

Is dat de houding die we niet moeten hebben? Waarom niet? Moet de dood van de kinderen niet vergolden worden?

Al die vragen maken onzeker.

Waarom een kind? ('You could have the moonlight in your hands' - Ariana Grande.)

Onzekerheid verdubbelt de angst. En de angst maakt nog onzekerder. Hoe willen ze dan dat we leven? Zoals zij? Ze stinken naar dood en verderf.

Zien de politici werkelijk niet hoe dit komt? Waar dromen die nog van als het dagelijks leven een nachtmerrie is? Wie kan mij nog beschermen? Hoe waren we er tien jaar geleden aan toe, en hoe nu? Hoe zit het met onze vooruitgang?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden