Plus

Waarom gaan studenten bij een vereniging? Zíj worden dit jaar lid

De introductieperiode voor studenten is in volle gang. Met diners, vaartochten en feesten proberen studentenverenigingen verse leden te werven. Vijf studenten vertellen waar en waarom zij lid worden.

Vijf studenten vertellen waar en waarom zij lid worden. Beeld Jesper Boot

'Bier Hier', 'Bij met buckets' en 'Vodka Vrijdag': het zijn enkele van de vele introductiefeesten die de Amsterdamse studentenverenigingen deze week organiseren om nieuwe leden te werven onder eerstejaars.

Anders dan in steden als Leiden, Wageningen of Delft is een lidmaatschap in Amsterdam niet onlosmakelijk verbonden met het studentenleven.

De Amsterdamse Kamer van Verenigingen (AKVV) berekende dat van de circa 100.000 studenten in de stad zo'n 10 procent staat ingeschreven bij een vereniging. In Leiden ligt dat percentage rond de 70.

Genoeg te beleven
Volgens AKVV-voorzitter Jonathan Kneepkens denken studenten dat ze in Amsterdam geen vereniging nodig hebben omdat er ook zonder lidmaatschap genoeg te beleven is. "Maar in zo'n grote stad kun je snel verdwalen, terwijl je met een studentenvereniging in een keer een heleboel leeftijdsgenoten leert kennen."

Het ledenaantal in Amsterdam is niet alleen relatief laag, het loopt sinds 2015 ook terug. Door de afschaffing van de basisbeurs blijft landelijk meer dan de helft van de studenten thuis wonen.

In Amsterdam doen het woningtekort en de hoge huurprijzen daar een schepje bovenop. Daarnaast heeft het merendeel van de bacheloropleidingen een bindend studieadvies, wat inhoudt dat eerstejaars een bepaald aantal punten moeten halen om hun studie te mogen voortzetten.

Incidenten
Studenten willen daarom zo snel mogelijk hun propedeuse halen en zijn bang dat een vereniging vertraagt. Kneepkens betreurt de ontwikkeling: "Bij een studentenvereniging kun je ook veel leren, bijvoorbeeld door bij een organisatiecommissie te gaan."

Hij denkt niet dat het teruglopende ledenaantal te maken heeft met de incidenten die er de afgelopen jaren zijn geweest rondom ontgroeningen. De eerstejaars van corporale verenigingen weten volgens hem wat ze kunnen verwachten en er zijn veel verenigingen zonder kennismakingstijd.

''Daarnaast hebben de verenigingen en onderwijsinstellingen de afgelopen jaren samengewerkt aan een nieuwe gedragscode voor een veilige ontgroening."

Luuk Verbeek (18), eerstejaars Science Business and Innovation aan de VU, lid van christelijke studentenvereniging Navigators, 220 leden.

"De geruchten gaan dat je studententijd de beste tijd van je leven is, dus dat wil ik met beide handen aangrijpen. Daarnaast hoop ik er tijdens mijn studietijd achter te komen of het geloof nog bij me past.''

''Ik ben christelijk opgevoed, maar de afgelopen jaren ben ik er niet veel mee bezig geweest. Ik ben een beetje van God losgeraakt. Misschien verandert dat nu. Het is de reden dat ik niet voor een hardcore studentenvereniging heb gekozen, maar voor de christelijke Navigators.''

''Mijn broer zit er ook bij. Ik heb al een paar feestjes met hem en zijn vriendengroep gepakt en dat beviel goed. Iedereen is heel chill. Het is ook echt niet zo dat christelijke studenten niet drinken en het al vroeg voor gezien houden.''

''Laatst waren we met een kleine groep tot 07.00 uur 's ochtends bij een festival. Er wordt ook zeker geflirt. Al denk ik niet dat de studenten, net als bij andere verenigingen, alles 'doen'. Dat bewaren ze voor een relatie. Zelf vind ik dat ook wel zo respectvol."

Luuk Verbeek (18), lid van christelijke studentenvereniging Navigators Beeld Jesper Boot

Romée van Erp (19), tweedejaars student Psychobiologie aan de UvA, gaat bij Unitas, 400 leden.

"Nu ik mijn propedeuse heb gehaald, valt er een last van mijn schouders. Komend jaar heb ik meer tijd en die wil ik niet doorbrengen op de bank. Ik wil veel ondernemen en nieuwe mensen leren kennen.''

''Vorig jaar ben ik al actief geweest bij mijn studievereniging maar daar ontmoette ik voornamelijk studenten die, net als ik, psychobiologie studeren. Bij een studentenvereniging heb je meer soorten studenten van andere studies en universiteiten.''

''Unitas lijkt me leuk omdat je gemengde disputen hebt met jongens en meisjes door elkaar. Ik ben benieuwd wat me tijdens de ontgroening te wachten staat. Aangezien je bij Unitas niet individueel wordt aangepakt, maar als groep denk ik dat het een stuk minder erg is dan bijvoorbeeld het corps.''

''Daarnaast is het misschien ook milder geworden omdat de regels de afgelopen jaren zijn aangescherpt. Wat dat betreft is die publiciteit goed geweest. Al kan ik me echt voorstellen dat zo'n week weg met extreme dingen goed is voor de teambuilding."

Romée van Erp (19), gaat bij studentenvereniging Unitas Beeld Jesper Boot

Bart Schijen (20), derdejaars Economie en Bedrijfskunde aan de UvA, gaat bij de rugbyvereniging Ascrum, 200 leden.

"Na twee jaar studeren, vind ik het tijd om mijn sociale leven van Castricum naar Amsterdam te verplaatsen. In mijn eerste jaar wilde ik niet lid worden, omdat ik eerst mijn propedeuse wilde halen.''

''In mijn tweede jaar lukte het niet om een kamer te vinden. Ik ben nu echt heel actief op zoek naar woonruimte, misschien gaat een lidmaatschap daar ook wel bij helpen.''

''Ascrum leek mij leuk, omdat ik uit een rugbyfamilie kom. Mijn ooms hebben ook allemaal gerugbyd in Utrecht. Ik vind het respect in de sport heel leuk. Dat vijftien beren van kerels allemaal rekening houden met elkaar en de scheids.''

''We beginnen in ons eerste jaar als Jonghe Honden. Eerst krijgen we de regels uitgelegd, daarna volgt de competitie. Het verschil met een gewone sportclub is dat je met alleen maar leeftijdsgenoten speelt.''

''Je hebt dus veel raakvlakken. Daarnaast is er een teamweekend, wordt er na de training gekookt en kun je natuurlijk een borreltje drinken."

Bart Schijen (20), gaat bij de rugbyvereniging Ascrum Beeld Jesper Boot

Inge Franken (21), derdejaars Gezondheid en Leven aan de VU, wordt lid van SSRA, 300 leden.

"Ik ben van plan om over een half jaar pas aan mijn ouders te vertellen dat ik lid ben geworden. Ik denk dat ze niet blij zullen zijn met zo'n extra activiteit naast mijn studie. Maar als ik het nu niet doe, ben ik bang dat ik spijt krijg.''

''Ik heb altijd het beeld gehad dat een studentenvereniging bij het echte studentenleven hoort. Misschien door wat je in films ziet. Toen ik drie jaar geleden naar Amsterdam kwam, wilde ik ook direct lid worden bij L.A.N.X. of de roeivereniging van het corps.''

''Omdat ik hoorde dat de eerste weken heel intens zouden zijn, ben ik maar gaan volleyballen. Dat was heel leuk, maar ik miste de commitment. Dat iedereen alle afspraken even serieus neemt. SSRA heeft twee verplichte borrels per week, daardoor word je denk ik hechter.''

''Ik ben niet bang dat dat gaat vervelen, omdat het zo'n grote groep studenten is. De afgelopen jaren ben ik bij veel feesten geweest en ik heb al bijna het idee dat ik erbij hoor. Ik snap het nut van een ontgroening wel. Het is wetenschappelijk bewezen dat je een band opbouwt als je samen iets zwaars meemaakt.''

''Ik ben heel erg van de regels, dus ik denk dat ik heel braaf ga proberen te zijn. Uiteindelijk hoop ik aan mijn lidmaatschap natuurlijk nieuwe vrienden over te houden. Ze zeggen vaak 'bij een vereniging maak je vrienden voor het leven', maar dat weet je natuurlijk nooit van tevoren."

Inge Franken (21), wordt lid van SSRA Beeld Jesper Boot

Atica Riaz (18), eerstejaars Gezondheidswetenschappen aan de VU,zit bij de Islamitische Studentenvereniging Amsterdam, 700 leden.

"In Boxtel, waar ik vandaan kom, had ik nooit het idee dat ik bij een groep hoorde. Ik zat op een 'wit' lyceum en voelde me niet vertegenwoordigd als moslim. De Islamitische Studentenvereniging voelt als een tweede familie, ook al ken ik iedereen maar net.''

''De leden zorgen voor elkaar. Toen ik onlangs voor een kamerbezichtiging naar Amsterdam moest, bood iemand zomaar aan me op weg te helpen. Dat voelt vertrouwd in zo'n nieuwe stad.''

''Ik kan het verder prima vinden met niet-moslims, maar bij een vereniging ben je veel met elkaar bezig en dan is het lastig als je het op belangrijke punten oneens bent of een andere levensstijl hebt.''

''Komend weekend heb ik introductieweekend. Bij een 'normale' vereniging zou ik steeds moeten vragen of ik kan bidden en of het eten halal is. Bij ISA hoef ik me daar niet ongemakkelijk over te voelen.''

''Natuurlijk hebben we ook feestjes, maar dat is niet losgaan, zuipen en flirten. We hebben wel cursussen Arabisch, een zaalvoetbaltoernooi voor de dames en de 'FIFA en pizza-avond' voor de heren.''

''Toen ik lid werd, ben ik meteen bij de evenementencommissie gegaan. Vanuit die functie wil ik bijdragen aan het doel om moslims zich beter thuis te laten voelen op de universiteit."

Atica Riaz (18), zit bij de Islamitische Studentenvereniging Amsterdam Beeld Jesper Boot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden