Column

Waarom doet het joch toch zo aan mijn vader denken?

 

Theodor Holman. Beeld Het Parool
Theodor Holman.Beeld Het Parool

Daar in het park loopt mijn vader. Hij is drie jaar oud en zijn lichaam heeft iets van een jonge twijg.
Mijn vader duwt zich door zijn gezichtje heen als Koning naar de vogels in de bomen kijkt en wanneer hij stilstaat om zichzelf in een plas te spiegelen.
'We moeten echt doorlopen, Koning,' zeg ik.
'Nee!'
Het antwoord is kort en ik heb geen zin in opvoeden.
'Wat is er dan?' vraag ik.
'Welk dier is dat?'
'Dat is een tak.'
'Is hij gevaarlijk?'
'Een tak? Nee, een tak is niet gevaarlijk.'

Hij gelooft het niet. Hij loopt om de tak heen. Steeds die blik van mijn vader als ik hem van de zijkant zie of hem naar boven zie staren.
'Zijn vogels gevaarlijk?'
'Nee.'
Vervolgens komt er een rijtje opa's en oma's, dieren en dingen langs en ik moet oordelen of ze gevaarlijk zijn of niet. Ondertussen loopt hij niet, zodat ik vermoed dat hij mij in de maling neemt.
'Moet je poepen of plassen?'
'Nee.' 'Laten we dan doorlopen.'
'Ik wil achteruit lopen.'

Hij draait zich om en loopt achteruit. Zonder om te kijken. Vertrouwend op mij. Het tempo is weer uiterst traag.
'We gaan nu doorlopen, schat,' zeg ik.
De ondertoon van mijn stemgeluid dondert als onweer in de verte, dus hij besluit om mij maar te volgen. Mijn grote hand omsluit de zijne en ik wilde dat mijn hele lichaam hem zo zou kunnen omvatten om te beschermen.
Waarom doet het joch toch zo aan mijn vader denken?
Er moet iets van analogie in hun gedrag zitten, maar ik krijg er geen vat op.

Misschien komt het omdat ik mezelf nu in de rol van mijn vader voel. Ik betrapte mijn vader een keer wandelend met mijn dochter in het park. Ik lag in scheiding, had een kater, en opeens zag ik mijn vader als een totaal ander mens dan ik hem kende.

Ik heb jarenlang geprobeerd in woorden te vatten wat dat nu precies was, wat ik zag. Ik kon het maar niet goed formuleren. Nu ik in het toneelspel van het leven mijn vaders kleren draag, denk ik dat het liefde was wat ik zag. Een woord dat ik moeilijk vind om op te schrijven, en een woord dat ik moeilijk vind om uit te spreken.

t.holman@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Stuur een mail, of scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden