PlusAchtergrond

Waarom de Tour de France dit jaar zo gedenkwaardig was

‘De mooiste Tour de France in jaren.’ Het wordt vaker gezegd, maar de afgelopen Tour kon het wel eens echt zo zijn geweest. En wel hierom.

Daniël Dwarswaard en Daan Hakkenberg

Het duel Vingegaard en Pogacar, ook voor de toekomst

Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard op de Alpe d’Huez, 14 juli. Beeld Bernard Papon/Getty Images
Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard op de Alpe d’Huez, 14 juli.Beeld Bernard Papon/Getty Images

Zes keer aanvallen en vervolgens de Tour de France verliezen op de Hautacam. Tadej Pogacar won als jonge twintiger al twee keer de Tour de France en is inmiddels een groot kampioen. Een groot verliezer ook. “Geen betere manier om de Tour de France te verliezen. Ik heb nergens spijt van,” vertelde hij na de laatste Pyreneeënetappe, waar Jonas Vingegaard de Tour besliste.

Overwinningen zijn mooier naarmate de tegenstand groter is. Dat is waarom de eerste Tourzege van Vingegaard zo schittert. Dat Jumbo-Visma dan na het smadelijke verlies op de voorlaatste dag in 2020 wél de Tour wint, maakt het verhaal alleen nog maar mooier. Dat Vingegaard vijf jaar geleden nog op een visafslag werkte in Denemarken maakt het jongensboek compleet.

Pogacar is een rasaanvaller, maar Vingegaard zit zelf ook niet stil, getuige zijn ritzeges op Col du Granon en Hautacam. Voorbij zijn de jaren dat een geletruidrager naast een paar sterke benen vooral goed in hoofdrekenen was. Dat aanvalslust wordt beloond in plaats van een verdedigende tactiek geeft het geel extra status.

Vingegaard (25) versus Pogacar (23) is ook het duel voor de toekomst. Pogacar: “Ik kan niet in de toekomst kijken, maar Jonas is elk jaar beter geworden. En ik ben dat ook. Als hij en ik de komende jaren zo doorgaan, kun je een gevecht zoals hier verwachten. Het is ook zeker dat er weer een nieuwe renner opstaat om met ons te strijden. We blijven niet met twee.”

Van Aert op z’n best

Tadej Pogacar in het wit, Jonas Vingegaard in het geel en Wout van Aert in het groen, in de achttiende etappe van Lourdes naar Hautacam, 21 juli. Beeld Michael Steele/Getty Images
Tadej Pogacar in het wit, Jonas Vingegaard in het geel en Wout van Aert in het groen, in de achttiende etappe van Lourdes naar Hautacam, 21 juli.Beeld Michael Steele/Getty Images

Zonder Wout van Aert had Jonas Vingegaard de Tour niet gewonnen. Wetenschappelijk misschien moeilijk te bewijzen, maar is dat nodig? Van Aert kan alles, maar nog sterker dan zijn lichaam is zijn kop. Van Aert weigert te blijven hangen in teleurstellingen. Na een tweede plek in de tijdrit van Kopenhagen werd hij de volgende dag weer tweede in de sprint achter Fabio Jakobsen, maar hij pakte wel de gele trui als doekje voor het bloeden. Zijn eerste geel in de Tour.

Toen moest de grote Van Aertshow nog beginnen. Na drie tweede plekken won hij in Calais in het geel door op de laatste klim bij alles en iedereen weg te rijden en solo aan te komen. Op de kasseien naar Arenberg redde geletruidrager Van Aert de Tour van Vingegaard, die eerder met pech langs de kant stond.

Dat Van Aert eerder die rit zo hard was gevallen dat het hem duizelde en hij met angst in het lijf verder moest, was hij plots vergeten. Drie dagen later won hij zelf opnieuw in een sprint heuvelop in Lausanne. Dit keer in de groene trui. Zijn overmacht in het puntenklassement was zo groot dat het groen al een week voor Parijs vergeven was.

In de bergen was Van Aert springplank en superknecht tegelijk. Zo tekende hij op de Hautacam voor een gedenkwaardige Tourscène: Het is nog zes kilometer naar de top. Volgorde: Van Aert in het groen, Vingegaard in het geel en Pogacar in het wit. Als Van Aert doorkrijgt dat Pogacar breekt, volgt een alles verschroeiende versnelling waarmee hij Vingegaard een vrijgeleide geeft naar zijn Tourzege. Drie dagen later wint Van Aert zelf de tijdrit. Van Aert en de Tour, het past amper in een boek.

Leve de Nederlandse sprinters

Elke dag meeleven met een Nederlandse klassementsrenner, dat zat er deze Tour de France niet in. Waar de Nederlandse liefhebber wél van genoot: de strijd die Fabio Jakobsen voerde om Parijs te halen. Het beeld dat zijn ploegmaten Yves Lampaert en Florian Sénéchal hem vlak na de finishlijn aanmoedigden om op de Pyreneeëntop van Peyragudes op tijd binnen te komen, werd een van de gedenkwaardigste momenten deze Tour. Zestien seconden hield Jakobsen over op de tijdslimiet. Het maakt zijn verhaal over zijn debuut in de grootste wedstrijd van de wereld alleen maar mooier.

Hij was na zijn afgrijselijke val twee jaar geleden in de Ronde van Polen al helemaal terug met ritzeges in de Vuelta van 2021. Maar de Tour, dat was nog even wat anders. Zijn eerste kans pakte hij direct, op dag 2 in het Deense Nyborg. Hij was intens blij en zei op rustige toon mooie dingen. “Het ongeluk heeft me nederig gemaakt. Er zijn renners die na een crash zo’n kans niet meer krijgen. Niet in het leven, niet als renner.”

Ook de andere Nederlandse topsprinter won. Om het verhaal compleet te maken, was Dylan Groenewegen een dag na Fabio Jakobsen de grote man. Ook voor hem een groots moment na de crash in Polen. De emotionele omhelzing met vader Gerrie na de finish was prachtig. Jakobsen en Groenewegen, ze zijn er weer. Leve de Nederlandse sprinters.

Fabio Jakobsen, 20 juli.  Beeld Michael Steele/Getty Images
Fabio Jakobsen, 20 juli.Beeld Michael Steele/Getty Images

Ook dit moeten we onthouden

Chris Froome moest opgeven vanwege corona. Het is zonde dat zijn laatste wapenfeit in deze Tour het inspreken van een filmpje was waarin hij zijn vertrek aankondigde. Maar corona of niet, Froome is terug als wielrenner. Na jaren anoniem in het peloton te hebben gereden, is hij er weer. Op Alpe d’Huez zat hij in de kopgroep, iets wat hem überhaupt niet meer lukte de laatste jaren. Uiteindelijk werd de viervouding Tourwinnaar derde op een van de bekendste cols in de Ronde van Frankrijk. Met afstand zijn beste prestatie na zijn zware val in 2019.

Over Alpe d’Huez gesproken. Daar won, symbolisch genoeg, de nieuwe ster en hoop van het Britse wielrennen: Tom Pidcock. Stiekem nog mooier dan zijn overwinning: de manier waarop hij daalt. Pidcock die van de Galibier zoeft is kunst. Dalen met een nieuwe dimensie. Met volledige controle honderd kilometer per uur naar beneden. Matis Louvel zat op de eerste rij toen hij in de buitenbocht werd ingehaald.

Tot slot: verliezen kan ook mooi zijn. Al zal Taco van der Hoorn daar zelf anders over denken. Hij had de kasseienrit op de eerste woensdag van deze Tour al maanden in zijn hoofd. Dat zou zíjn rit worden. Alles klopte, op twee centimeter na. Het minuten wachten op de uitslag van de fotofinish. Het wachten tussen hoop en vrees. Mooi en lelijk tegelijk. Er moet wat te dromen over blijven.

Taco van der Hoorn strandde in de kasseienrit van de Tour op een paar centimeter van de etappezege. Beeld Tim De Waele/Reuters
Taco van der Hoorn strandde in de kasseienrit van de Tour op een paar centimeter van de etappezege.Beeld Tim De Waele/Reuters

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden