Column

Waardigheid moet je ophouden, een plas niet

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Hoeveel keer plas ik eigenlijk op een dag? Ik heb geen idee.

Verpleegtehuis Grootenhoek in Hellevoetsluis heeft met sommige bewoners een contract afgesloten dat ze per dag maar drie keer mogen plassen.

Ik vind dat ik dit toch wel mag inbrengen als argument voor mijn wens de Drionpil te legaliseren, want je moet er toch niet aan denken dat je zo'n contract moet ondertekenen. Als oudere jongere ben ik van oordeel dat je toch op z'n minst net zo vaak mag plassen als je wil.

Nu hoorde ik dat de mensen met wie het verpleegtehuis een contract had afgesloten totaal dement waren en steeds weer opnieuw naar de plee wilden, terwijl ze net waren geweest, maar dat waren vergeten.

Bij het opschrijven van deze zin krijg ik al tranen in mijn ogen, maar ik kan me voorstellen dat als mamma steeds weer zegt 'ik moet plassen' je daar als verpleegkundige gallisch van wordt. Maar om dan met de familie een contract op te stellen, heeft iets Zuidas-achtigs.

Alsof voor de resten van mamma's waardigheid nog een mooi prijsje kan worden gemaakt, waarvoor een contract wordt opgesteld door voetbalmakelaar Mino Raiola omdat hij eigenlijk de bedoeling heeft met moeder een goede transfer te maken naar een nog slechter verpleeghuis.

Ik hoorde onze staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Martin van Rijn, wanhopig antwoord geven op de vragen van een vlijtige journalist. Ja, het was idioot. Ja, het verpleegtehuis stond al onder verscherpte controle. Heus, hij zou contact met alles en iedereen opnemen.

Je hoorde dat de journalist Van Rijn snel verliet, zodat de staatssecretaris nog even moederziel alleen verbouwereerd op het Binnenhof stond. De woordspeling die hier bijhoort is: hij was pis­nijdig. Drie keer plassen is scheepsrecht.

Mijn eigen moeder - destijds eveneens totaal de weg kwijt, wat vermoedelijk ook mijn voorland is - had men luiers aangedaan, wat ze afschuwelijk vond. Een gevoel van waardigheid is iets wat de ­duivel Dementie niet interessant vindt om aan te tasten.

Maar verpleegkundigen begeleidden haar steeds weer naar de wc, ook al wisten ze dat er niets zou komen of dat ze het al in haar broek had ­gedaan.

De weg naar de hel is geplaveid met vernedering, die naar de wc werd voor mijn moeder een korte liefdevolle tocht, ­begeleid door liefdevolle ­engelen.

Waardigheid moet je ophouden, een plas niet.

Reageren? t.holman@parool.nl

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden