Plus

'Waar ik na 1 april heen ga? Da's een goeie'

De winteropvang voor daklozen in Bos en Lommer gaat op 1 april dicht. De spanningen onder de 250 daklozen namen de laatste dagen toe omdat de reguliere opvanghuizen vol zitten.

Simone van Weerelt slaapt op een zaal met twintig andere vrouwen. Beeld Mats van Soolingen

Simone van Weerelt (39), die sinds kort in de winteropvang verblijft, heeft werkelijk geen idee waar ze heen moet. Ze woonde tot voor kort bij een vriend in huis, maar kwam na ruzie op straat te staan. "Hij sloeg mijn hond en ik zei daar wat van. Toen kon ik gaan," zegt Simone, geboren Amsterdamse. Haar telefoon en pakje sigaretten liggen voor haar op tafel, haar dierbare bezit. "De telefoon houd ik in mijn hand als ik ga slapen en de sigaretten liggen onder mijn kussen."

Ze slaapt met een stuk of twintig andere vrouwen op de begane grond van de voormalige bakkerschool Hubertus. Op haar veldbed liggen haar beauty case, een boek van Danielle Steele en een pluchen beer. "Die beer kreeg ik van mijn dochter. 'Ben ik toch bij je, mam,' zei ze. Zij woont nu bij haar vader."

Wachtlijst
De daklozenopvang is voor Simone een vreemde wereld. Ze past er niet tussen, zegt ze, maar een andere keuze had ze niet. "Een hulpverlener die me hielp bij mijn schulden, wees me op deze winteropvang. Ik probeerde de reguliere opvang in te komen maar ik kom nergens voor in aanmerking. Je moet verslaafd zijn of psychische problemen hebben. Of een vluchteling zijn. Ik krijg een hand en een dikke duim. 'Succes,' zeggen ze."

Simone is nu driftig op zoek naar een kamer, desnoods antikraak, zegt ze. Elke dag probeert ze het Passantenhotel Boerhaave voor daklozen te bellen, waar ze maximaal zes maanden mag blijven. Het 'hotel' werkt niet met een wachtlijst maar met een reserveerlijn. Als een kamer vrij komt, wordt die op de lijn weggegeven. Wie het eerst komt, die het eerst maalt. "Het is de enige plek waar ik met mijn hond, die nu bij een vriendin verblijft, terecht kan."

Hele dag op straat
Omdat de winteropvang, een samenwerking van gemeente, GGD en maatschappelijke instellingen als HVO-Querido en Leger des Heils, op 1 april dichtgaat, stijgt de spanning onder de bewoners, zegt ze. "Niemand weet waar hij heen moet. Het lontje wordt steeds korter."

Zorgcoördinator Mike Tuijn van HVO-Querido kan beamen dat mensen onrustig worden. Fotograferen in de recreatieruimte, de gymzaal van de school, is daarom geen optie.

Dakloze Ilja - niet haar echte naam - wil alleen buiten de opvang praten. Ze voelt zich uitgeput omdat ze de hele dag op straat loopt - de winteropvang is overdag gesloten - en 'stad en land afzoekt' naar een kamer. "Ik struin winkels af en bekijk kaartjes op prikborden om een kamer te vinden. Ik zit met mijn handen in het haar," zegt Ilja, die al elf jaar dakloos is. "Ik ga maar op het Binnenhof zitten met een spandoek."

Tentje en een visvergunning
Het aantal daklozen stijgt de laatste jaren. De reguliere opvang voor daklozen zit vol. Jochem Westert van Bureau Straatjurist zegt dat de Nederlandse daklozen raken ondergesneeuwd. "We zien aan de lopende band mensen op ons spreekuur die zijn beboet voor het slapen op straat. De winteropvang moet worden voortgezet. Het is echt nodig. De mensen staan straks letterlijk op straat. Wij zeggen weleens gekscherend: koop een tentje en een visvergunning. Dan voorkom je een boete."

De 47-jarige Henk, die ook liever anoniem blijft, woont sinds twee maanden in de winteropvang. Sinds zijn twintigste leidt hij een zwervend bestaan en slaapt hij afwisselend onder bruggen, in opvanghuizen of op kamers. In de binnenzak van zijn winterjas zitten slippers. Dat is hard nodig, want de toiletten en douches zijn volgens hem smerig. Hij heeft er zelfs foto's van genomen. "Zie je die vieze wasbakken en die handdoeken en dat toiletpapier op de grond?"

Ramon Wever-Gomes leeft deels op straat, deels in goedkope hotels en deels in de opvang. Beeld Mats van Soolingen

"Waar ik na 1 april heen ga? Da's een goeie," zegt hij. "Ik ga misschien wel naar een politiebureau. Sluit me maar op in de gevangenis, heb ik tenminste een slaapplek."

Man van de lach
In de winteropvang, waar elke nacht gemiddeld 250 daklozen bivakkeren, loopt ook Ramon Wever-Gomes (57) rond. Hij is sinds de zomer van 2014 dakloos omdat hij wegens achterstallige huur zijn huis is uitgezet. Hij leeft deels op straat en deels in goedkope hotels of in de opvang. "Bij Eye hadden we een slaapplek, en in het Centraal Station," zegt Ramon. Hij zingt een liedje: "Begin de dag met een lach, begin de dag tevree." 'De man van de lach' noemt hij zichzelf. "Niets kan mijn humeur kapot maken. Ik ben in blijde verwachting van een seniorenwoning in West. 'Yes!' riep ik hier heel hard toen ik dat nieuws kreeg."

Hij is een bofkont want hij hoeft op 1 april niet de straat op. "Nou, zo'n bofkont ben ik niet, hoor, als je naar mijn zwervende bestaan kijkt."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden