W139 viert jubileum met allegaartje

De achterwand van W139 is volgehangen voor de expositie Remain in light. Foto Henri van Beek Beeld
De achterwand van W139 is volgehangen voor de expositie Remain in light. Foto Henri van Beek

W139 bestaat dertig jaar. Het Amsterdamse kunstenaarsinitiatief heeft een tentoonstelling gemaakt met werk van verzamelaars. Het twintigjarig bestaan van Joost Zwagermans Gimmick! werd onlangs gevierd op een melancholiek jarentachtigfeest waarin grijzende veertigers en vijftigers herinneringen aan die goeie ouwe tijd konden ophalen. Het jubileum valt zo ongeveer samen met het dertigjarig bestaan van kunstenaarsinitiatief W139. In 1979 maakte de do-it-yourself-generatie die later door Zwagerman werd beschreven, een eigen podium om kunst te kunnen tonen.

In oktober van dat jaar werd het pand Warmoesstraat 139 gekraakt, dat in korte tijd uitgroeide tot een kunstenaarsinitiatief met drukbezochte openingen, concerten en laagdrempelige tentoonstellingen.

Dertig jaar W139 staat niet in het teken van die gezellige jaren tachtig. Later dit jaar volgt een tentoonstelling met kunstenaars uit Berlijn, maar nu is er een verzamelaarsexpositie. Vier jaar geleden startte W139 een lezingenreeks voor beginnende kunstverzamelaars. De expositie Remain in light is opgebouwd uit zeventig werken die zij de afgelopen jaren kochten. Het resultaat: een allegaartje aan werken die min of meer willekeurig over de wanden zijn verspreid.

Er hangen bijvoorbeeld een zeventiende-eeuwse pastorale scène door een anonieme Boheemse schilder, een bedrukte elpee van Michael Wesley en een geschilderde vagina door Ina van Zyl (titel: Snor, eigenaar: anoniem) en een vrijwel abstracte tekening van Piet Ouborg uit 1947.

Sommige kunstwerken zijn pittig aan de prijs, zoals het doek Weerkaatsing van Gerrit Benner. Van andere werken is de geldwaarde vrijwel nihil. Zo filmde een 'verzamelaar' met zijn telefoon een performance van Thomas Zipp in Londen.

Er zijn werken van wereldberoemde kunstenaars als Louise Bourgeois, Claes Oldenburg en Chris Ofili, maar de meeste verzamelaars hebben blijkbaar een voorliefde voor Nederlandse namen als Peter Struycken, Merijn Bolink of Rachid Ben Ali. Op de hoogste rij hangt een eenzaam doekje van Rob Scholte, die hier in 1982 debuteerde.

En alles hangt drie rijen hoog, tot de nok van het gebouw. Dat het toch geen chaos wordt, is te danken aan ontwerpers Job Wouters en Yvo Sprey, die een aardig concept bedachten waarin alle werken worden omgeven door getekende gouden en zilveren lijsten. Ook schreven zij informatie erover met de hand op de muren, bij wijze van tekstbordjes. Door de omlijstingen worden alle werken visueel aan elkaar gesmeed.

Toch zijn er nogal wat doublures voor in deze bonte doorsnede uit allerlei particuliere verzamelingen. Zo hangen er diverse werken van Martha Colburn en Bart van der Leck uit dezelfde collecties. Dat was minder storend geweest als het nóg veel voller had gehangen. Vijf rijen hoog, veel dichter op elkaar.

In één geval vormt zo'n dubbeling een onbedoeld commentaar. Onder het dakraam laten Wouters en Sprey enkele geschilderde vogeltjes naar beneden dwarrelen, omgeven door zonnestralen. Geheel links en rechts op dezelfde wand hangen twee kunstgeweren, een roze van Folkert de Jong en een gouden van Arno Coenen. Sommige kunstenaars voelen onafhankelijk van elkaar haarfijn aan wat het publiek boven de bank wil hebben. (KEES KEIJER)

Remain in light. W139, Warmoesstraat 139; t/m 24 mei.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden