Plus

Vrouwen over straatintimidatie: 'Ik word dagelijks nageroepen'

Amsterdam lijkt weinig prioriteit te geven aan de uitvoering van het sisverbod. Hoe nodig is dat nog? Drie vrouwen over hun ervaringen.

Cato Duyvis: 'Zelfs in mijn stamkroeg gebeurt het.' Beeld Kirsten van Santen
Cato Duyvis: 'Zelfs in mijn stamkroeg gebeurt het.'Beeld Kirsten van Santen

'Ik houd er wel rekening mee'

Cato Duyvis (25), social media manager

"Soms wordt gezegd dat het je eigen schuld is als je je zo bloot kleedt. Dat mannen best mogen kijken als je een diep decolleté hebt en een kort rokje aan. Ik ben het daar niet mee eens. Het is míjn ­lichaam."

"Toch houd ik er soms wel rekening mee als ik 's avonds in mijn eentje door de stad fiets. Als de route bijvoorbeeld door een rustig park loopt, doe ik mijn haar in een staart en een capuchon op. Met lang los haar en een zomerse outfit voel ik me veel kwetsbaarder."

"Ik denk dat alledaagse vormen van straatintimidatie door veel vrouwen voor lief worden genomen. Dat merk ik bij mezelf ook. Kijken, opmerkingen maken - omdat ik in een stad ben opgegroeid, ben ik het normaal gaan vinden."

"Het zijn ook vaak simpele dingen die gebeuren in het Amsterdamse nacht­leven, zoals laatst in mijn stamkroeg. Ik was met vrienden aan het dansen toen de barman ineens achter me stond en in mijn bil kneep."

"Ik draaide me om en vroeg wat hij in hemelsnaam deed. Toen zei hij grappend dat ik maar niet zo'n broek aan moest trekken. Toen ik boos reageerde, zei hij dat ik rustig moest doen. Zo gaat het vaak. Als je er iets van zegt, ben je al gauw een dolle mina."

"Een paar weken geleden belandde ik in een situatie waarvan ik achteraf spijt had dat ik niet de ­politie had gebeld. Ik zette in een steeg in De Pijp mijn fiets op slot toen een groepje mannen op me afkwam, ik denk dat ze bij het corps zaten. Eentje grapte dat hij me al de ­hele avond had gezocht."

"Ik zocht er niks achter, dus deed mee met de grap. Tot even later een van zijn vrienden vroeg of ik een orgie met ze wilde doen. Ik was er gelijk klaar mee en maakte dat ook duidelijk."

"Een van die jongens zei dat een vriend van hem al was begonnen. Toen ik keek zag ik dat hij zijn piemel uit zijn broek had gehaald. Ik ben weggelopen, waardoor ze er gewoon mee weg­komen. Nu baal ik daarvan. Als ik al niet ingrijp, wie doet het dan wel?"

'Ik reageer gewoon nooit'

Seyguerney Breidel (30), projectassistent bij de Raad voor Accreditatie

"Op de middelbare school heb je zo'n fase dat je ­lichaam verandert. Ineens zagen de mannen en jongens uit de buurt me staan, maar dat vond ik niet per se positief. Opmerkingen als: 'zo hé, je bent groot geworden', 'zal ik je meenemen naar Parijs?' Achteraf misschien grappig, maar vroeger vond ik het heel vervelend. Het waren ook vaak oudere mannen, soms in de dertig of veertig, mannen die heus wel wisten dat ik 17 was."

"Ik heb altijd in Zuidoost gewoond, en ik liep vaak door de buurt. Ik kreeg dan altijd wel een opmerking. 'Hé dogla!' wordt vaak geroepen. Dat is Surinaamse straattaal voor een donker persoon met krullen, maar geen kroeshaar. Het is geen scheldwoord, maar is een beetje zoiets van 'hé blonde' roepen."

"Ik reageer nooit, en dan laten ze het erbij. Heel soms komen mannen naar me toe om even te zeggen dat ik heus wel even mag groeten."

"Ik wil gewoon nooit ­nageroepen worden als ik op straat loop. Laat me gewoon lekker mijn ding doen. Het is een vervelende manier van contact zoeken, brutaal gewoon. Als ze sissen denk ik: ik ben geen hond' En wat verwachten ze ermee te bereiken? Als je iets wil zeggen, kom dan naar me toe en zeg: 'Mag ik wat vragen?'"

"Sommige volhouders groet ik nu wel gewoon, maar eigenlijk heb ik er verder minder last van dan een paar jaar geleden. Ik ga nu vroeg naar mijn werk, 's avonds haal ik boodschappen, ik zit in de auto of in de trein, ik kom gewoon minder op straat."

"Ik sta wel achter het straatintimidatieverbod, al denk ik dat het in de praktijk nog best ingewikkeld is om te handhaven. Moet ik dan meteen de politie gaan bellen als ­iemand iets roept?"

Seyguerney Breidel: 'Naroepen is vervelend, brutaal.' Beeld -
Seyguerney Breidel: 'Naroepen is vervelend, brutaal.'Beeld -

'Bekijk mij niet als lustobject'

Roos Verhagen (22), ­student algemene sociale wetenschappen UvA

"Ik word dagelijks nageroepen, toegesist of nagefloten. Ik heb een hond, en het komt voor dat mannen mijn hond aanspreken en vunzige geluidjes maken om op een geniepige manier mijn aandacht te vragen."

"Opmerkingen die ik krijg variëren van 'mooi meisje' en 'hé tijger' tot 'hé lekker ding' en als ik dan niet reageer: 'je bent arrogant', 'kankerhoer' of 'je bent toch lelijk'. Meestal zeg ik niets terug, het heeft toch geen zin."

"De opmerkingen zijn heftiger als ik een rokje aan heb. Ik denk wel na over wat ik aantrek als ik weet dat ik ergens zal zijn waar het veel voorkomt. In de hoodie en een wijde broek van mijn vriend blijft het een stuk stiller, al hoor ik zelfs dan nog wel eens wat."

"Ik krijg soms commentaar alsof ik de intimidatie uitlok. Ik draag niet ­altijd een bh omdat ik dat niet prettig vind en dan krijg ik vragen van mannen of ik 'het koud heb'. Ik denk dan: jij hoeft je er helemaal niet mee te ­bemoeien of ik het koud heb. Kijk eens niet naar mijn lichaam. Stop eens met vrouwen te zien als lustobject."

"Het commentaar komt van mannen alleen, groepjes jongens, bouwvakkers. Ik woon in het Amstelkwartier, waar veel in aanbouw is, bouwvakkers fluiten naar me. Nafluiten lijkt misschien onschuldig, maar het heeft ook een seksuele ­lading."

"Een tijd geleden volgde een man in de supermarkt me tot aan de kassa. Daar greep hij mijn ­billen. Ik bevroor. De kassière heeft me geholpen, ook toen de man buiten weer dreigend op me af kwam. Ze belde de politie. Achteraf voelde ik me machteloos en vies. Ik heb altijd mijn woordje klaar, maar nu was ik sprakeloos."

"Een verbod op straat­intimidatie kan een goede preventieve werking hebben, maar ik hoop wel dat ze mensen bij wie je dan aangifte moet doen, trainen op empathie. Ik vond het destijds zo zakelijk en kil. Dat is best onaangenaam."

Lees ook: 'Amsterdams sisverbod is wassen neus'

Roos Verhagen: 'In hoodie en wijde broek blijft het een stuk stiller.' Beeld -
Roos Verhagen: 'In hoodie en wijde broek blijft het een stuk stiller.'Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden