Vrijwilligers steunen gevangene in verre cel

Vastzitten in een ver land waarvan je de taal niet spreekt, de cultuur niet kent en bovendien niets weet van het rechtssysteem. Of je celstraf uitzitten in een land als Frankrijk en door allerlei omstandigheden toch geen familie of vrienden op bezoek krijgen. Dat overkomt honderden Nederlandse gedetineerden in het buitenland.

Beeld Thinkstock

Uit cijfers die minister Uri Rosenthal van Buitenlandse Zaken vandaag aan de Tweede Kamer heeft gestuurd, blijkt dat nu wereldwijd 2532 Nederlanders in een buitenlandse gevangenis zitten. Het zijn er bijna 200 meer dan vorig jaar. Ruim twee derde zit vast vanwege een drugsdelict, de rest voor zaken als moord, mensenhandel of diefstal. Het ministerie streeft ernaar om bij elke gedetineerde twee keer per jaar een ambassademedewerker langs te sturen. Maar dat lukt lang niet altijd. De stichting Epafras uit Utrecht werkt intensief samen met het ministerie en heeft 45 geestelijk verzorgers die de wereld rondreizen om gevangenen te bezoeken. Zij krijgen daarvoor niet betaald.

Hart onder de riem
Martien Uittenbosch (68) is een van de vrijwilligers. Sinds 2001 reist de voormalige legerpredikant namens Epafras vrijwel jaarlijks naar landen als Thailand, Cambodja, Nepal en de zuidelijke staten van de Verenigde Staten om Nederlanders een hart onder de riem te steken en met raad en daad terzijde te staan. 'Zit je ergens in Zuid-Amerika of Azië in de cel dan is dat bepaald niet zonder risico's. Je gezondheid loopt gevaar, de gevangenissen zijn vaak overvol en het rechtssysteem en de taal zijn onbekend.' Dit soort bezoekjes zijn voor de gevangenen volgens hem van 'levensbelang'.

Op het moment zijn drie Nederlandse gedetineerden ter dood veroordeeld. 'Alle drie in Indonesië', weet de geestelijk verzorger. Ooit moeten ze voor een vuurpeloton komen, maar niemand weet wanneer. Een van hen wacht al sinds 2003, op een gevangeniseiland bij Java.

De meerderheid van de ruim 2500 Nederlanders die over de grens vastzitten, verblijft in een Europese cel. 'Dichter in de buurt, zoals in Duitsland of Frankrijk, beleven ze vaak op een andere manier de pijn als ze weinig bezoek krijgen. Als je ver overzee je straf uitzit en je familie en vrienden komen niet op bezoek, dan kun je je dat misschien nog voorstellen', zegt Uittenbosch. 'Maar vaak heeft de familie nauwelijks geld om af te reizen. En zelfs een land als Frankrijk kent een lastig detentiesysteem met gewesten, waardoor het sowieso moeilijk is toestemming te krijgen voor een bezoek.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden