Column

Vrijheid vinden ze vieze drek!

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

De brug moest je naar de overkant brengen.

Hij bracht je ook naar de overkant - daar waar het Niets is.

Waarom mocht je hier niet verder rondstruinen?

Omdat je een vijand bent die nooit iemand heeft kwaad gedaan?

Omdat je had geproefd van de gelukkige vruchten van de vrijheid, waarvan het sap voor hen een gif is?

Omdat je genoot van de liefde, die zij nooit zouden kennen?

Wie de dood als opdracht­gever kiest, is zelf bij leven al geruime tijd gestorven; hij heeft alleen geen vrienden en daarom moordt hij.

Die brug in Londen waar het einde van de wereld bleek.

Het is een aanval op onze manier van kritisch kijken - daarom ook de moord op Theo van Gogh, polemist en regisseur.

Het is een aanval op onze lach - daarom ook de moorden op de redactie van het cartoonistenblad Charlie Hebdo.

Het is een aanval op onze muziek - daarom ook die moorden in de Bataclan.

Het is een aanval op onze jeugd - daarom ook die moorden in Manchester.

Het is een aanval op onze manier van genieten - daarom ook die moorden in Nice.

Het is een aanval op wat wij geloven en geloofden - daarom ook die moorden op de kerstmarkt in Berlijn.

Het boek waarin alle doden opgetekend zijn die zij op hun geweten hebben, is tevens een beschrijving van ons bestaan. Ons kritische, muzische, vrije leven.

Wij wilden bruggen bouwen om hun juist ons leven te tonen, en we beseften niet dat ze dat geen leven vinden. Ze verafschuwen dat. Vrijheid vinden ze vieze drek!

En wij staan vastgenageld aan de grond; omdat we het niet begrijpen proberen we ze met nog méér begrip tegemoet te treden, en als dat ook niet werkt, met nóg meer begrip en nóg meer...

We knopen statistieken vast aan onze empathie, we houden een blinddoek voor, we plakken een pleister op onze mond en stoppen poetskatoen in onze oren - het zorgt alleen maar voor overvolle begraafplaatsen.

Menselijkheid en beschaving zijn onze broer en zus, maar het lijkt wel of we gedwongen worden een van de twee op te geven, waardoor beide sterven.

Het wachten is op de volgende streek, en de volgende, en de volgende, en je, murw geworden, de dood omhelst terwijl je nog leeft, en je wordt zoals zij, omdat je juist niet wilt worden zoals zij.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden