Plus Film

Vox Lux: een aanslag, een popster en veel pretenties

In Vox Lux wordt een slachtoffer van een schietpartij op een Amerikaanse school een popster. Natalie Portman maakt er enthousiast een behoeftige diva van.

Vox Lux Beeld Atsushi Nishijima

Eerst is er de stem van Willem Dafoe: warm, gruizig en vertrouwd. Hij spreekt bij amateurvideobeelden van twee als cowgirl verklede zusjes. Ze dansen in een knusse huiskamer met familieleden en een kerstboom op de achtergrond. De verteller weidt uit over Celeste, het zingende zusje met de hemelse naam. "In het begin was ze aardig en gracieus en ze schreef destijds tenminste nog haar eigen teksten. Dat kon niemand haar afpakken."

Bloedbad
Als de ontwapenende videobeelden met dat sarcastische commentaar niet meteen ongemakkelijk stemmen, doen de droge knallen daarna dat wel. Vox Lux snijdt van een vrolijk huiselijk tafereel naar ontregelende nachtopnamen van een lijkbleke jongen, die na de knallen zijn ouderlijk huis verlaat om geschiedenis te schrijven. Het is 1999. Dat was het jaar waarin twee zwaarbewapende tieners op hun school in Columbine in de Amerikaanse staat Colorado een bloedbad aanrichtten.

In Vox Lux wordt dat drama geabstraheerd om iets over aanslagen, popsterren en de werking van roem en aanbidding te zeggen. De jongen die na de knallen in het holst van de nacht op pad gaat, zien we even later in de klas van Celeste terug. Hij schiet er met een mitrailleur op de docente en haar geschokte leerlingen, die in paniek wegduiken. Celeste (Raffey Cassidy) blijft rustig staan en spreekt de schutter vriendelijk toe: we kunnen samen bidden. Het is aan dovemansoren gericht.

Twin Towers
Wanneer de revaliderende Celeste met haar zus bij een eredienst voor de slachtoffers een eigen lied ten gehore brengt, maken opnamen van de toegestroomde nieuwsmedia haar tot een fenomeen. We bevinden ons volgens de titelkaarten in de film dan niet langer in 'Prelude 1999', maar in 'Act I: Genesis 2000-2001'. Het meisje wordt ontdekt en door een gehaaide manager klaargestoomd voor een popsterrenstatus, maar in 2001 zal ze van haar voetstuk vallen en vliegen er tot overmaat van ramp in New York twee gekaapte vliegtuigen in de Twin Towers.

Vox Lux
Regie Brady Corbet
Met Raffey Cassidy, Natalie Portman, Stacy Martin, Jude Law
Te zien in FC Hyena, Filmhallen, Studio/K, De Uitkijk, City

Dan is er 'Act II: Regenesis 2017', het deel dat opent met nog een geabstraheerde aanslag die ons vaag bekend voorkomt. Dit is het deel waarin de steractrice van Vox Lux de rol van Celeste speelt. Natalie Portman laat ­bijzonder lang op zich wachten, zoals King Kong dat in zijn beste films deed, maar dan wordt het geduld ook rijkelijk beloond. Die aap kon flink huishouden, maar hij is geen partij voor de behoeftige popdiva die Portman hier enthousiast neerzet. Zo zagen we haar niet eerder.

Merkwaardige film
Intussen dringen zich voortdurend vragen op. De hamvraag: wat wil schrijver-regisseur Brady Corbet eigenlijk zeggen met deze merkwaardige film, waarin hij pop­muziek nadrukkelijk aan terreuraanslagen koppelt? Er zijn momenten waarop Vox Lux naar satire neigt, maar er volgt altijd weer een scène die dat gevoel wegneemt. 

Er wordt mooi ingetogen geacteerd door Stacy Martin, als de daadwerkelijk getalenteerde zus, en door Raffey Cassidy, die de jonge Celeste speelt en in act II Portmans dochter. Portman lijkt met haar grootse gebaren en een knauwerig New Yorks accent Madonna op de korrel te nemen. Dat schuurt in een film waarin echte en halfverzonnen aanslagen voorbijkomen en de maker zijn pretenties met Bijbelse connotaties van de daken schreeuwt.

Corbet was nog geen dertig toen hij Vox Lux maakte. Hij baseerde zijn in Venetië bekroonde regiedebuut The Childhood of a Leader (2016) op het gelijknamige korte verhaal van Jean-Paul Sartre. Zonder diens hulp verdwaalt de filmmaker in zijn creatie. De uitgang vinden is hem niet gelukt. Er moet een punt gemaakt worden, wanneer je twee uur hoog van de toren(s) blaast en pretendeert de cultuur van de 21ste eeuw in je film te vatten. Dat doet Corbet niet: hij gooit de handdoek in de ring. En laat zijn steractrice in de kou staan.

Wie is Brady Corbet?

Brady Corbet maakt als schrijver en regisseur van Vox Lux heel wat los bij filmcritici, die uiteenlopend en in sommige gevallen zeer fel op de film reageren. Zijn regiedebuut The Childhood of a Leader kreeg een positiever ontvangst en werd in Venetië met twee aanmoedigingsprijzen bekroond.

De in 1988 in Arizona geboren Corbet werkte eerder als acteur met Michael Haneke in diens Amerikaanse versie van Funny Games, met Lars Von Trier in Melancholia, met Olivier Assayas in Clouds of Sils Maria en met Ruben Östlund in Turist.

Portman lijkt met haar New Yorkse accent Madonna op de korrel te nemen. Beeld Atsushi Nishijima

Wie is Brady Corbet?

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de PS-nieuwsbrief (Stadsgids) van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden