Vooral de ethiek telt in zaak Rasmussen

UTRECHT - De Utrechtse kantonrechter velt woensdagochtend om half tien een eerste oordeel in de zaak die bijna-Tourwinnaar Michael Rasmussen heeft aangespannen tegen zijn oude baas Rabobank. De Deen meent dat hij onterecht op staande voet is ontslagen.

De rechtbank kan op basis van de eerste zitting (op 5 juni) moeilijk tot een keihard oordeel komen. Rasmussen geeft toe dat hij tegenover de UCI heeft gesjoemeld dan wel gelogen als het gaat om het opgeven van zijn verblijfplaatsen in juni 2007, maar hij stelt ook dat Rabobank altijd heeft geweten dat hij zich ieder geval niet in Mexico voorbereidde op de Tour. Dat blijkt volgens hem uit enkele sms'jes, een enkele fax, een paar telefoontjes en een enkele ontmoeting met ploegleider Erik Breukink.

Het wil er bij de Deen daarom niet in dat hij op enkele dagen van de zeker lijkende eindwinst door de ploeg uit de Tour werd gehaald omdat hij 'op enig moment' (verklaring Rabobank) niet in Mexico is geweest. Zijn redenering is nu: als dat de reden is, hadden ze eerder moeten ingrijpen en vervalt daarmee de noodzaak om hem op dat moment halsoverkop te ontslaan.

Rabobank moet toegeven dat het inderdaad eerder hád kunnen weten dat er iets niet in de haak was met Rasmussen. Op 29 juni stuurde de UCI een fax met alle gegevens over de opgegeven verblijfplaatsen en gemiste controles. Als de ploeg op dat moment scherpe vragen had durven stellen aan de Deen, was zijn bedrog veel eerder aan het licht gekomen.

Eerder al stelde de door de Rabobank ingestelde commissie Vogelzang hetzelfde vast. De vraag is nu waarom. Omdat de teamleiding in het Rasmussen-complot zat? Of omdat men heeft zitten slapen? Vogelzang meent het laatste. Feit is dat de hele materie van de verblijfplaatsen (de zogeheten 'whereabouts') op dat moment niet leefde in het peloton. Feit is ook dat Breukink met maar één kopman bezig was: Mentsjov. Het gesprek dat hij voerde met Rasmussen was met name bedoeld om de Deen vierkant achter Mentsjov te krijgen. Breukink wilde dat Rasmussen de Rus zou steunen. In ruil ervoor mocht hij een bergrit winnen en/of het bergklassement pakken.

Het is opvallend dat Rasmussen nu doet voorkomen alsof hij heel close open kaart heeft gespeeld met de teamleiding, terwijl hij zich in de praktijk niets aantrok van de ploeg. Hij wilde zijn eigen ding doen en met rust gelaten worden.

Eén ding heeft Rasmussen op 5 juni niet gezegd: dat Rabobank de regie van zijn mistige agenda in handen had. ''Voor hetzelfde geld komt hij met een volgende leugen'', verwoordde Henri van der Aat de opluchting bij Rabobank.

Rasmussen komt niet verder dan aangeven dat Rabobank dingen hadden kunnen vermoeden. Aan de andere kant zijn dat ook de dingen die gaten slaan in de urgentie om hem tijdens de Tour te ontslaan.

Alle kans dat de rechtbank Rabobank veroordeelt tot een soort financiële schikking. In moreel opzicht heeft de ploeg echter zo kort voor de Tourstart reeds een grote slag binnengehaald. Nergens wordt immers duidelijk dat Rabobank op enigerlei wijze achter het bedrog zat. Onschuldig zijn telt in de wielerwereld zwaarder dan al het andere. Zozeer zelfs dat een financiële genoegdoening op de koop toe wordt genomen. (GPD)


Rasmussen meent dat hij onterecht op staande voet is ontslagen. Foto ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden