Serie

Voor Mohammed is het een blije dag, met een zwart randje

Mohammed genoot gisteren van een feestmaal voor het Offerfeest. 'Iedereen is blij,' zegt hij. 'Maar ik wilde dat mijn familie hier was.'

Vanaf links: Mohammed, Shant en Hagop aan de feesttafel. Mohammed: 'Mijn moeder kan heerlijk Syrisch koken. Als je dat proeft, eet je nooit meer anders.'Beeld Rink Hof

De tafels in de kantine van het Amsterdamse Montessori College Oost zijn versierd met slingers en confetti. Marokkaanse en Egyptische vrouwen lopen af en aan met schalen couscous, rijst, vis, vlees, broodjes falafel en allerlei zoetigheden. Op de achtergrond klinkt Arabische muziek.

Mohammed en zijn twee vrienden Hagop en Shant zijn hier, net als veel andere vluchtelingen, gekomen om het Offerfeest te vieren. Ze staan met een bord in de rij om opgeschept te krijgen. Als een van de vrouwen hoort dat de drie jongens hun families op deze feestdag zo missen, trekt ze een pijnlijk gezicht. 'Ach, jongens, wat erg. Ik begrijp het, ik ben moeder,' zegt ze tegen hen in het Arabisch.

De jongens gaan naast elkaar aan tafel zitten. Het eten gaat in recordtempo naar binnen. 'In Syrië eten we heel vaak falafel,' zegt Mohammed. Het Offerfeest is in de ochtend ook al gevierd met een heerlijk ontbijt en het uitdelen van cadeautjes. 'Iedereen is vandaag blij. Kinderen en volwassenen, maar ik zelf ook. Dat is zo fijn,' zegt Mohammed.

Hij draagt mooie nieuwe bergschoenen en heeft ook een nieuw T-shirt, een boxershort en drie paar sokken gekregen. Ook ontving hij een doos waarin parfum, scheermesjes en scheergel zat. 'En snoepjes en chocola. Die heb ik meteen opgegeten.'

Toch heeft de dag ook een zwart randje. 'Dit is de eerste keer dat ik zonder mijn familie ben. Mijn moeder kan heerlijk Syrisch koken. Als je dat proeft, eet je nooit meer anders. Meestal ga ik deze dag naar mijn opa en oma toe. Dan krijg ik geld om te eten of kleding te kopen. Ik wilde dat mijn hele familie hier was.'

Christelijk of moslim
Dat zijn vrienden geen moslim zijn, is voor hem geen punt. 'Ik vraag nooit of iemand christelijk of moslim is,' zegt hij bijna verontwaardigd. Op zijn school in Syrië was het ook gemixt. Hagop en Shant, beiden christelijk, knikken. Ook zij hebben er geen enkel probleem mee. Shant: 'Als we kerst vieren, is Mohammed ook bij ons welkom.'

Mohammed ziet er vandaag een stuk beter uit. 'Een kapper heeft mijn haar geknipt. Zie je, die zijkanten zijn bijgeschoren. Er is zelfs iemand die de vieze kleren komt ophalen zodat ik alles weer schoon terug krijg.' Hij glundert. Hij kijkt rond in de school. 'Wat is het hier mooi. Ik wil hier ook naartoe. Ik wil graag studeren en de taal leren. Het is niet goed om niets te doen.'

Mohammed en zijn vrienden moeten vandaag vertrekken uit de Wethouder Verheijhal, de sporthal waar ze waren ondergebracht. Waar ze heengaan, wisten ze gisteravond nog niet. Op de krant kwam gisteren een mail binnen voor Mohammed. Hij krijgt het aanbod om bij een gezin in Oost te komen wonen. Mohammed wordt er verlegen van. Hij herhaalt een paar keer het aanbod. Een andere Syrische jongen komt bij hem staan en zegt vlug: 'Als jij niet wilt, wil ik wel.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden